Mijn onbewaakte ogenblikken

Wat ouder geworden blijkt het opeens stukken gemakkelijker om met jezelf af te rekenen, als niets meer hoeft of zo nodig moet. Jezelf in de spiegel aankijken, onder ogen komen lukt dan ook zoveel beter, net zoals het met jezelf aan de praat gaan niet meer onoverkomelijk is. Met als onontkoombaar resultaat een vrijer en opgeruimder gemoed als je voor eens en voor altijd weet dat het afgelopen moet zijn met alle flauwekul, die snel oordelen of vooringenomenheid heet. Waaraan ook ik mij, meestal onbewust, heb overgegeven en welke met name op onbewaakte momenten zichtbaar en transparant werd. Voorbeelden zat die mij bij nadere beschouwing en bij het echte besef ervan de schellen van de ogen hebben doen vallen. Zoals mijn herhaalde ergernis wanneer de telefoon bij ons gaat als het Achtuur-journaal net is begonnen. Wat mij direkt de woeste kreet ontlokt dat dat wel weer zo’n trut of imbeciel zal zijn die zeker klaar is met het kijken naar dat waardeloze RTL Nieuws, dat ik zelf nooit heb gezien. Over vooroordelen dus gesproken. Wat heet, mag ik trouwens wel zeggen, als we daarover beginnen.

Want jarenlang was ik tijdens mijn zomerse vakanties in het buitenland gefixeerd op al die Nederlanders die op het strand of langs de terrassen paradeerden met hun krant onder de arm en waarvan een deel, zeg maar gerust het grootste deel, bij mij geen goed meer kon doen als bleek dat die krant de Telegraaf was. Dan had ik het met hen volledig gehad. Nee, als je in Frankrijk was, las je toch ‘Le Monde’ in plaats van met zo’n landverradersblad te lopen pronken? Hoezo vooringenomenheid? En waar ik evenmin trots op ben, is dat ik jaren aaneen nagenoeg in elke situatie of omstandigheid op zoek ben geweest naar tekens of seintjes van geestverwanten, in politiek opzicht dan wel qua interessesfeer, of in het uiterste geval van die lotgenoot die zijn hart ook had verpand aan die voetbalclub waar ik mij ook zo mee verbonden voelde. Lijkt veel op zelfbevestiging, zou je bijna kunnen zeggen, op compensatie van zelftwijfel. Dat laat zich tenminste wel vermoeden. Wat een ietsje duidelijker werd op die onbewaakte momenten als ik mijzelf eens vergat en welke daardoor zo in mijn geheugen zijn gegrift, dat ik het nu in alle rust hier op een rij weet te zetten en ermee kan afrekenen ten behoeve van een vrije geest.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Mijn onbewaakte ogenblikken

  1. Sjoerd zegt:

    Ik ben gelukkig nog niet zover…

  2. Frankie zegt:

    Heb je de vooroordelen nog een gouden handdruk meegegeven voor jarenlange trouwe dienst en ter compensatie van hun arbeidsonzekerheid? Of zijn ze zonder pardon door jou afgeserveerd?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s