Die eeuwige vraag

Het is mij volstrekt onduidelijk wat het nut van de vraag is noch wat het antwoord daarop bijdraagt tot het begrip van de gebeurtenis, waarop die vraagstelling betrekking heeft. Maar er is weer geen ontkomen aan dat over drie dagen, als het tien jaar geleden is dat de aanslagen op de Twin Towers werden gepleegd, menigmaal de vraag via radio en tv zal klinken waar ik was of wat ik deed op die fatale elfde september 2001 ’s middags om een uur of drie. Het schijnt er bij te horen en onlosmakelijk onderdeel te moeten zijn van elke herdenking van een ingrijpende gebeurtenis uit ons verleden. Maar wie kan mij duidelijk maken wat ik er mee moet en wat het bijdraagt tot mijn kennis en begrip als ik al dagenlang de ene na de andere terugblik in mijn krant en op tv voorgeschoteld heb gekregen? Dan weet ik zo onderhand alles wel en is mijn geheugen tot in haar diepste krochten opgefrist. Of word ik voor zo onnozel gehouden dat zo’n stuk historie voor mij pas tot leven komt als ik mijzelf weer terugzie in mijn specifieke kontekst van dat dramatische moment.

Alsof alles toen aan mij voorbij zou zijn gegaan en ik geen benul zou hebben gehad van de impact van wat er toen gebeurde. Of bestaat het idee dat dat stuk uit het verleden, dat dan ver weg gezakt moet zijn, langs deze simpele weg weer tot leven gebracht kan worden? Een andere draai kan ik niet aan die alsmaar herhaalde vraag geven, een andere verklaring heb ik er niet voor. Wat eens was, moet kennelijk smakelijk opgedist worden om de aandacht te blijven vangen van het grote publiek dat voor dommer wordt versleten dan het is en dus echt geen cent wijzer wordt van welk gegeven antwoord ook. Want wat draagt mijn specifieke herinnering aan die dinsdag van tien jaar terug nu in feite bij als ik alleen nog weet dat ik toen op mijn werk was en voortdurend bijgepraat werd door mijn stagiair die de radio op zijn kamer gewoon aan mocht hebben? Ja, hem, Kasper Tillmann, vergeet ik daarom niet meer. Maar dat is een heel ander verhaal dan die flauwekul die bij al dat terugblikken moet komen kijken.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

14 reacties op Die eeuwige vraag

  1. mack zegt:

    Die vraag, of eigenlijk het antwoord daarop vat samen wat de impact van de gebeurtenis was. Dat is toch logisch? Als mensen zich nog weten te herinneren waar ze waren tijdens zo’n gebeurtenis, dan was de gebeurtenis heftig. Zo weet ik nog precies waar ik was tijdens de nacht van Wiegel. Ik lag heerlijk te slapen in mijn eigen bed.

  2. mack zegt:

    Nietes. Je kunt eraan afmeten hoe de impact van een gebeurtenis was. Dus heel belangrijk.

    • robschimmert zegt:

      Ik probeer je te overtuigen. Ik weet nog precies waar ik was toen de Hongaarse opstand in 1956 op 4 november werd neergeslagen. Achteraf bezien blijkt dat niet meer dan een incident te zijn geweest in het perspectief van de geschiedenis van de twintigste eeuw. Zo kan ik mij ook nog levendig de dreigende confrontatie herinneren tussen de VS en de Sovjet Unie bij de rakettencrisis rond Cuba. Achteraf bezien bleek het niet meer dan een storm in een glas water. Wat zoveel betekent dat het leuk is om nog te weten waar je was toen iets gebeurde, maar dat het nauwelijks iets zegt over de betekenis van die betreffende gebeurtenis.

      • mack zegt:

        Op het moment dat je hoort van een gebeurtenis, bepalen jou hersenen hoe belangrijk die gebeurtenis is ten opzichte van andere gebeurtenissen die je hebt opgeslagen. Je vergeet alle beslommeringen van de dag en je bent met al je zintuigen bij die gebeurtenis. Om die gebeurtenis op te slaan in je geheugen, moet je een referentiekader hebben, en dat is de plek waar je was. Hoe minder je je bewust bent van de omgeving, dus hoe groter de persoonlijk impact, hoe meer je hersenen dat onbewuste koppelen aan de gebeurtenis.

        bron ( mijn duim)

  3. mack zegt:

    Ik zal je nog een voorbeeld geven. Als iemand tegen mij zegt dat hij nog wist waar hij was toen hij hoorde dat Elvis overleed, weet ik dat ik met een vriend te maken heb. Nou jij weer!

  4. robschimmert zegt:

    @ Mack:
    Scherpe observatie waar ik geen speld tussen wil krijgen…

  5. Sjoerd zegt:

    Ik weet dat ik op het werk was en in de loop van de middag dit heb meegekregen, maar daar heb je ook alles mee gezegd…

  6. Frans54 zegt:

    Ik was thuis, zoals vrijwel elke dag en zette even de tv aan om naar het nieuws te kijken. Juist op het moment dat het vliegtuig de tweede toren in vloog. Wat me het best is bijgebleven is hoe ongelooflijk dit was voor de reporter van CNN: die meende in eerste instantie (hoewel de brandende eerst getroffen toren duidelijk in beeld was) naar een herhaling van beelden van het moment dat de eerste toren werd getroffen te kijken en realiseerde zich pas na enige tijd dat dit een tweede aanslag was.

  7. Margo zegt:

    Ik was op weg van Zeist naar Breda. Een vriendin, met wie ik een deal had gesloten dat zij mij zou waarschuwen als de wereld verging, belde mij in de auto. (ik hield me toen 99% afzijdig van al het wereldnieuws). Ik had het net op de radio gehoord. En ik dacht: wat een raar bericht. Raar. Meer kon ik er niet mee. Zat ook nog met mijn hoofd in de antroposofie waar ik toen in Zeist een opleiding volgde. Ik weet ook nog waar ik was toen Kennedy vermoord werd.
    En ik vind het ook wel kenmerkend voor een gebeurtenis dat je nog exact weet waar je was, in welke ruimte, wat je zag, op het moment dat zo’n ingrijpende gebeurtenis tot je doordringt.

  8. Margo zegt:

    De wetenschap van het verblijf tijdens het horen of meemaken van iets schokkendst is volkomen irrelevant. Het feit dat je het je 50 jaar na dato nog precies herinnert waar je was, toont alleen maar aan wat een verpletterende indruk hetgeen je op dat moment hoorde, zag, meemaakte op je gemaakt moet hebben. Niet het gegeven waar je op dat moment was, maar het gegeven dat het in je geheugen gegrift staat, haast nog beter dan het feit zelf. Dat is het bijzondere!
    Ko op 9/11 trouwens even langs, even vertellen waar jij was toen en toen en toen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s