Op weg naar het einde

Mijn huidige situatie kenmerkt zich natuurlijk sterk door het onvermijdelijke afscheid dat mij en mijn vrouw boven het hoofd hangt zonder dat we weten wanneer, alleen waarvan we sinds een jaar het besef hebben dat het vroeg of laat te gebeuren staat. Daar zou ik mij helemaal op kunnen richten. Maar anderzijds kun je ook leven naar het moment van nu, naar wat je in handen hebt of binnen je bereik. Nou, voor mij, voor ons is die keuze op zich niet zo moeilijk. Hoewel daar ook niet mee gezegd wil zijn dat dat in een handomdraai gaat. Want je moet het wel doen, ook tegen de verdrukking in die er namelijk in bestaat dat je het denken over aspecten die met een aangekondigd en naderend levenseinde alles te maken hebben, niet zo maar achterwege kan laten of daaraan voorbij kunt gaan omdat er zo nodig alleen bij de dag geleefd zou moeten worden. Hoe verleidelijk het ook is om die confrontatie uit de weg te gaan met die aspecten waar we een leven lang niet over hebben willen en hoeven denken, maar waar het nu dus wel op aan komt. Hoe moet een begrafenis er bijvoorbeeld uit zien, is zo’n vraag die boven je beiden zweeft en daarmee beslist drukt op het samenzijn van elke dag, de sfeer ervan voor een deel bepaalt.

Moet het in stilte gebeuren of met vol ceremonieel? Welke muziek moet er gespeeld worden en wie worden in het bijzonder uitgenodigd? Hoe moet de annonce eruit zien? Kortom, vragen die je liever niet aan de orde gesteld zou willen zien, maar die zich toch voor blijven doen zolang ze niet zijn beantwoord. Waardoor dat leven bij de dag, dat plukken ervan moeilijker wordt omdat zulke vragen elke dag verder alleen maar relevanter worden en zonder een antwoord steeds meer op een bestaan lijken te drukken. Waaraan het dus lastig ontworstelen is, te meer omdat je er tegenaan blijft lopen. Zo ondervinden wij ook steeds meer hoewel wij niets uit de weg willen gaan en er zeker over kunnen praten. Maar begin maar eens de tekst voor een overlijdensannonce of voor een bidprentje te maken als dat aangekondigd einde nog ver lijkt en dus vooral abstract en nauwelijks tastbaar is. Ik geef het je te doen als de noodzaak en de kans om bij de dag te leven nog zo merkbaar aanwezig is. Een onmogelijke positie heet dat. Een spagaat die elke andere lastigheid in het leven verre te boven gaat, juist op het moment en in een tijd dat het het zwaarste telt om nog voluit te leven, ook op weg naar het einde.

About these ads

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op Op weg naar het einde

  1. Jolie zegt:

    Bij/met deze vreselijke spagaat wens ik jullie heel veel sterkte in het vinden van de juiste antwoorden..

    Eén gedachte kwam ook in me op… (maar misschien is die ingegeven door mijn orthodoxe voorvaderen die overal “D.V.” of “zoo de Heere wil en wij leven” aantoevoegden ;-) of door onverwachte ervaringen in het verleden) En die gedachte was.. de “Luxe” dat “wij lezers” ons niet over deze vragen hoeven te buigen, is ook een soort van Schijn-luxe. Niemand weet hoeveel tijd we nog hebben, de lezer heeft alleen een ‘redelijk vermoeden’ dat het meer kàn zijn dan de verwachting die jullie helaas gegund is. Ook de lezer mag proberen èlke dag te plukken, voluit te leven en de beste afwegingen te maken. (Het is natuurlijk maar een hele schrale troost, dus) probeer maar samen te praten over deze zaken en ga dan zo snèl mogelijk weer over tot de orde van de dag. Anders hangt deze vraag maar als een zwaard van damocles in je nek (en dat kun je nu juist niet gebruiken.)
    (Als ik zo vrij mag zijn me deze woorden te permitteren :-))

    • robschimmert zegt:

      Dit is toch mooie van loggen dat ver uitstijgt boven de kreterigheid van bijvoorbeeld Twitter. Met het formuleren van gedachten inspireer je kennelijk zo maar anderen om ook zoveel moois en interessants uit te spreken als jij nu weer doet. En daar log je toch ook voor?

  2. Sjoerd zegt:

    Ik zou me daar niet druk over maken. Zowel mijn vrouw alsook ikzelf hebben dat al lang geleden bepaald. Heel rustig zonder grote trom met alleen maar de naasten om ons heen. En die weten ook hoe we het willen. Maar het is natuurlijk ieder zijn eigen keuze om dat te bepalen en de omstandigheden zijn ook overal anders.

  3. Laurent zegt:

    Ja, maar als iemand onverwacht overlijdt bedenk je die dingen als teksten van annonces en muziek ook pas op het laatste moment. Athans, dat heb ik bij het overlijden van mijn beide ouders zo gedaan.
    Ik zou zeggen, als je het beter vindt voelen dat van tevoren te bedenken doe dat dan, maar als je dat niet vindt zet het dan van je af en doe het dan pas als het zover is.
    Dat gezegd hebbende zijn er natuurlijk ook zaken die wél essentieel zijn waarover je moet nadenken, en natuurlijk is dat moeilijk.

    • robschimmert zegt:

      Wat ik wil zeggen, is dat het erbij hoort en je er niet aan ontkomt. Tenzij je het er gewoon op aan wilt laten komen. Alleen zitten wij zo niet in elkaar, tenminste als je iets kunt voorzien of verwachten.

  4. Fien. zegt:

    Wij beiden zijn voorzover wij weten nog gezond. Maar ook wij hebben hier bij stil gestaan.
    Wij zijn opnieuw naar de notaris gegaan om ons testament aan te passen. De kinderen zijn nu volwassen en er zijn aardse goederen.
    Met de kinderen hebben we alles al een keer besproken. Zij weten wat we wel en niet willen. En ze weten de weg in de mappen met de verzekeringen etc.
    En verder heb ik samen met mijn moeder een overlijdensadvertentie opgesteld, toen zij voor actieve euthanasie koos. En bewaard. Voor de nabestaanden.
    Dit geeft mij rust voor het geval iets plotseling mocht plaatsvinden. Want daar hebben we nu wel de leeftijd voor.
    En wat zal het emotioneel zijn voor je vrouw, je dochters en jou. Te weten, ik moet het nu wel regelen. Het kan niet meer ontkend worden.
    Sterkte ermee.

  5. Mack zegt:

    Het is inderdaad beter de dingen nu aan te pakken en geregeld te hebben. Al is het inderdaad alleen maar om dat niet als extra zorg te hebben. Maar toch, dapper dat jullie er nu in dit stadium al mee bezig zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s