Alleen op de wereld

Het kan aan mij liggen. Maar ik heb nu al zo’n tien jaar het gevoel dat ik het Nederland waar ik best trots op was, waarin ik mij thuis voelde, aan het kwijt raken ben. En het wordt er niet minder op. Ik zie me steeds verder verwijderd raken van dat land, dat ik weliswaar niet compleet in mijn hart had gesloten, want zo’n patriot was ik ook weer niet, maar waar ik genoeg mee had om mij bij het horen van het Wilhelmus toch Nederlander te voelen. Met redenen te over om er prat op te gaan om de nationaliteit te hebben van een land met zo’n aansprekende internationale reputatie. Want gekend om zijn tolerantie, om de ruimte die werd geboden aan minderheden, om zijn ruimhartig asielbeleid, om haar poldermodel. Dus met een waaier aan kwalificaties die het maakte tot een voorbeeld voor veel landen in de wereld, tot dat gidsland dat de rest van de wereld wat graag de weg wees in de twintigste eeuwse moderniteit, dus niet wars was van het experiment en de emancipatie. Met uiteraard de overdrijving daarin en dat opgeheven vingertje, dat zijn charme had en daarmee typerend was voor het imago van Nederland zo’n twintig, dertig jaar terug, waarmee we zelfs koketteerden en ons gelukkig voelden. Wat is daarvan overgebleven, wat is daarmee gebeurd en vooral waarom, zijn de vragen die mij het meest intrigeren nu ik die trots op mijn land en mijn warme gevoel daarbij zo ben kwijtgeraakt? Waarom is dat ons overkomen, waarom zijn wij die weg gegaan in de richting van een internationaal isolement?

Wat is het draaipunt van deze verandering? Wat is er in ons Nederlanders gevaren dat wij er nergens nog echt toe doen en die enkele keer dat daar wel sprake van is, dan op zijn minst negatief? Zoals bijvoorbeeld blijkt uit het herhaald dreigen met ons vetorecht in EU – verband en onze weigering om in strijd met gedane beloftes Roemenen en Bulgaren toe te laten tot de Schengen-landen, wat op enig moment verrekend zal worden, maar dat ons kennelijk niet deert. Zo opgesloten zijn of lijken wij in ons eigen gelijk, dat wij ook trachten te halen door de Turkse premier Erdogan en daarmee Turkije bij herhaling weg te zetten en te schofferen, omdat dat zou moeten kunnen. En minstens zo’n veeg teken is het dat Obama zich nog niet heeft verwaardigd om Mark Rutte bij hem op het Witte Huis uit te nodigen. Zo vluchtig blijken vriendschappen dus in de wereld, als je het ernaar maakt. Wat wij kennelijk vergeten, te druk als wij met onszelf zijn in ons eigen kleine dorp, dat er in onze wereld alleen nog lijkt te bestaan. Maar als het rondom ons gaat stormen en barre tijden aanbreken, en die komen naar het zich laat aanzien, zullen wij snel merken hoe alleen eenzaam wordt, omdat je dan je vrienden zou moeten kennen, die je niet meer hebt, verspeeld als die zijn toen we het nog met ons zelf dachten te kunnen stellen.

About these ads

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

12 reacties op Alleen op de wereld

  1. Frankie zegt:

    Mijn reactie past in zijn geheel in drie woorden. En vergis je niet, hij is diep, hoor!

    Er zijn grenzen.

  2. mack zegt:

    Het lijkt mij niet zo’n moeilijke vraag, wat het draaipunt was. We waren tolerant, haalden asielzoekers en minderheden binnen, die bleven hun eigen leventje zoals ze dat gewend waren leven, dat viel ons toch wat tegen, we kregen er spijt van en nu zijn we minder tolerant.

    • Laurent zegt:

      We waren helemaal niet tolerant; de bulk van de gastarbeiders in binnengehaald door VVD-ers, ondernemers, die minder mondige en dus goedkopere arbeiders wilden voor de kutbaantjes in hun bedrijven. Het was juist de PvdA die daar tegen was.

      Al in de jaren zeventig begonnen de racistische moppen over Surinamers, en in de jaren tachtig begonnen ze over de Turken en in de jaren negentig over Marokkanen. En in de jaren vijftig had men al dezelfde opmerkingen over Indonesiërs en Indo’s.

      Het wachten was slechts op een lichtelijk minder sociaal incompatibel figuur dan de mislukte leraar maatschappijleer Janmaat (inderdaad het meest waarschijnlijke type om met dit soort sentimenten op te duiken) om deze gevoelens echt een politieke impuls te geven.

  3. robschimmert zegt:

    @ Mack
    M.i veel te eenzijdig en vanuit het nu verklaard. Want de tolerantie van toen was veel meer dan het binnen laten komen van asielzoekers, trouwens op humanitaire gronden. In dat kader moet je namelijk ook eens denken aan het vrijgeven van abortus, aan de homo – emancipatie, aan de ruimte voor softdrugs, aan moderniseringen binnen de RK kerk waartoe vanuit vooral Nederland initiatieven werden genomen of aan oecumenische aktiviteiten die ook weer juist in het Nederland van de zeventiger jaren werden opgestart. Wat bijeen genomen voortvloeide uit een bepaalde atmosfeer in die tijd, waarbinnen het hele asielverhaal maar een minuskuul onderdeel vormde. Vandaar dat ik jouw uitleg toch lichtelijk eenzijdig vind.

    • mack zegt:

      Hij is eenzijdig omdat hij volgens mij ook voor 80% waar is. Misschien waren we wel een te blij volkje. Ik weet het niet. Misschien interesseerde ons het allemaal niet omdat we de vrijheid nog aan het vieren waren?

  4. robschimmert zegt:

    @ Laurent:
    Zie mijn reactie op Mack’s commentaar. Geldt wat mij betreft ook voor jouw reactie, die ook teveel verklaart vanuit het nu, terwijl ik juist wil weten waarom dat hele proces, dus over de gehele breedte nagenoeg de nek is omgedraaid.

    • Laurent zegt:

      Daar heb je een punt; op die andere punten was er wel tolerantie. Of tolerantie; meer een (terechte) onwil om de autoriteiten de burger te laten beperken in dat soort zaken, en die onwil is er nog steeds wel, tot op het punt dat er geen enkel ontzag meer voor wie dan ook is, getuige Wilders’houding.

      • Mack zegt:

        Wilder’s stijl vind ik niet echt prettig in de Tweede Kamer. Maar zelf vindt hij dat het gelul daar maar eens afgelopen moet zijn, en daarom praat hij zo. Er stond vanochtend een stuk in de krant waarin een psycholoog Wilders vergeleek met een pestkop op school. En Job was het slachtoffer en de PVV-achterban de medepesters, uit angst zelf gepest te worden.

        Maar ik wil niet geregeerd worden door een man van het volk. Ik wil dat degene die mij regeert ook meer visie heeft dan ik. Meer verstand van zaken en meer wijsheid.

  5. Margo zegt:

    Tolerant zijn tegen intolerantie doet zichzelf de nek omdraaien. Vandaar dat we niet meer zo tolerant zijn. En terecht.

  6. robschimmert zegt:

    @ Mack:
    Eens met jouw laatse alinea. Want zo is het maar net.

  7. Frankie zegt:

    “Maar ik wil niet geregeerd worden door een man van het volk. Ik wil dat degene die mij regeert ook meer visie heeft dan ik. Meer verstand van zaken en meer wijsheid.”

    En waar beoordeel je dat verstand en die wijsheid dan mee?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s