Een controverse met Turkije

Is het dan toch een koekje van eigen deeg dat we momenteel gepresenteerd krijgen, zij het in een uitgestelde vorm, als de Turkse regering de staf breekt over de wijze waarop er in Nederland, ook in de vorm van overheidsbeleid, met de Turkse minderheid wordt omgegaan? Wij hebben ons immers ook eens een tijdlang als de representanten van een gidsland opgeworpen met onze oordelen en opinies over van alles en nog wat waar ook ter wereld. We schrijven dertig, veertig jaar terug, toen we bij voortduring hoog in de boom klommen en het vooral van de daken schreeuwden als er ergens iets niet in de haak was in onze ogen, als daar wat ons betreft iets loos was. Achteraf bezien waarschijnlijk op het irritante af, die alwetendheid en dat opgeheven vingertje, die permanente bemoeienis. Waar we ons misschien nu nog bewuster van worden nu we vanuit Ankara een spiegel krijgen voorgehouden die ons minder bevalt en waardoor wij des te beter dienen te beseffen welke rol wij onszelf indertijd hebben aangemeten. Enige nederigheid zou ons dus nu zeker passen plus de nodige zelfreflectie. Want zoals wij destijds meenden het gelijk aan onze zijde te hebben en wij ook heus wel iets van wijsheid op dat moment in pacht hadden, zo zullen de Turken met hun huidige kritiek evenzeer enkele spijkers op de kop slaan. Die erkenning zou ons beslist sieren.

Hoewel wij evenzeer in ons recht staan, precies zoals al die door ons in het verleden bekritiseerde landen en hun regeringen dat deden, als wij de vraag stellen waar Turkije de pretentie vandaan haalt om zich met onze interne aangelegenheden te bemoeien. Souvereiniteit is namelijk souvereiniteit. Wat zoveel wil zeggen dat binnen ons grondgebied de Nederlandse wetten en regels gelden, waarvan de toepassing uitsluitend getoetst kan worden door Nederlandse rechters dan wel door bevoegde internationale juridische instanties. Zoals het ons omgekeerd niet aangaat hoe het bijvoorbeeld minderheden vergaat in Turkije. Die les hebben wij inmiddels wel genoegzaam geleerd. Reden waarom Nederlanders in het buitenland verblijvend of daar woonachtig onmogelijk nog onder de jurisdictie van onze wet geacht worden te vallen. Hoogstens kan er hulp of ondersteuning aan hen verleend worden als ze in nood verkeren en nog Nederlands staatsburger zijn. Wat dat aangaat reiken onze pretenties stukken minder ver dan die van de Turkse overheid, die zo maar nog een vinger in de pap in het bestuur en beleid van andere landen meent te kunnen en te moeten hebben. In het licht van het internationaal recht een levensgroot misverstand en een feitelijke onmogelijkheid, waar men zich in Ankara dus weinig van aantrekt, maar waar we toch beter rekening mee kunnen houden, ook omdat we dat destijds eveneens van anderen verwachtten.

Geplaatst in Politiek | Tags: , , , , | 1 reactie

De betrekkelijkheid van tijd

Dat ook tijd een betrekkelijk begrip is, kan afgeleid worden uit het feit dat een dag als je nog jong bent, wel twee keer zo lang lijkt en ook blijkt te duren dan wanneer je bij wijze van spreken twee keer zo oud bent, omdat dan een dag, een week, een maand, een jaar zich twee keer zo snel lijkt af te wikkelen. Althans zo blijf ik het ervaren….

Geplaatst in Kort gezegd | 1 reactie

Kromtaal en dooddoeners

Dit is het tijdperk van de communicatie. Zo heet het althans volgens deskundigen en al diegenen die er toe doen. En eigenlijk klopt dat ook als je leest en hoort wat er zoal afgekletst en geschreven wordt. Ieder is aan het woord en aan de beurt en mag zijn zegje doen, op zender, voor de camera, de microfoon of internet. Kortom, wie heeft er geen podium en wie krijgt er geen gehoor? Meningen en gezegden, uitspraken en oordelen spoelen en golven in het rond, willekeurig en zonder enige selectie of drempel. Met als uiteindelijk resultaat een hoeveelheid kromtaal en dooddoeners waar je elke dag weer U tegen kunt zeggen en die zonder twijfel veroorzaakt wordt doordat ieder of haast heeft en onder druk staat of zich allemachtig gewichtig voelt. Zodat gedachten en formuleringen alleen nog lijken te kunnen ontsporen en dus leiden tot de meest malle frasen, die voor een aandachtig lezer of luisteraar een dagelijkse bron van vermaak vormen. Want het is echt om je helemaal rot te lachen als je hoort wat er zo nu en dan wordt uitgebraakt en openbaar wordt gemaakt. Daarvan, omdat het dus zo leuk is, vier voorbeelden die in een uur tijd bij mij de revue konden passeren. Met als eerste de aankondiging van de eerste editie van de Winterbreak Roermond dat omschreven wordt als “een modern winters evenement met tal van activiteiten en (daar komt het weer!) belevingselementen op verschillende locaties en momenten in de binnenstad.”

Rijstebrij en spaghetti in nog geen twee zinnen, aan elkaar gebreid en met elkaar gemengd door zo’n stagiair ‘strategische communicatie’, die ook nog eens school blijkt te maken. Want die konklusie dringt zich onvermijdelijk op als er weer eens zo’n snelle projectontwikkelaar aan het woord komt die wel wat in een oud gebouw in Valkenburg zag omdat hij daar zo fijn een soort van beleving in kon stoppen. Prietpraat van de bovenste plank die op heel wat lijkt maar een inhoud van nul komma nul blijkt te bevatten. Trouwens over inhoud en nog meer over lege hulzen gesproken. In de voetballerij kan men er ook het nodige van. Wie daar mag meespreken hoeft slechts uit te blinken in het debiteren van holle frasen zoals de voorbeschouwing op de regionale derby MVV – Fortuna laat zien. Want via het nodige oeverloze gezwam krijgen we wel te horen dat MVV inhoudelijk gezien aardige voetballers heeft en het dus in de lijn der verwachtingen ligt dat het qua wedstrijd wel het initiatief zal nemen. Dat krijg je er dus van als je een podium krijgt om belangrijk te zijn. En hoevelen overkomt dat tegenwoordig niet? Met vaker een treurig resultaat als het om de kwaliteit van hun boodschap gaat. Maar tegelijk ook hilarisch. En waarom zouden we daarom niet lachen als er al zo weinig plezier te beleven valt aan wat er dagelijks aan hoeveelheden in onze richting wordt gecommuniceerd.

Geplaatst in Media | Tags: , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Jacques Tati (4)

Het vierluik dat aandacht besteedt aan de filmkunstenaar Jacques Tati, die vooral uitblonk met zijn beeldgrappen en daarmee goed was voor de glimlach, hoewel hilariteit bepaald ook geen uitzondering hoefde te zijn bij het kijken naar zijn werk, wordt vandaag afgesloten met een fragment dat typerend is voor de humor die hij steeds weer in zijn films wist onder te brengen. Kijk naar dit korte stukje uit “Jour de fête” met een fiets in de hoofdrol.

Geplaatst in Kunst en cultuur | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Witte Kaapse wijnen

De geneugten van het leven laat ik liever niet aan mij voorbijgaan, zij het dat ik wel de mate ervan in het oog houd om het vooral plezierig te laten blijven. Zo heb ik bijvoorbeeld nooit een drankje afgeslagen. Met daarin wel de nodige afwisseling. Er zijn tijden geweest dat het minder snel op kon, maar ook tijden dat ik het droog hield en op hold stond. Dat houdt de geest fris en de smaak op peil, merkte ik steeds. Heb ik lange tijd vooral het bier als mijn favoriete drank bestempeld, met uiteraard alle mogelijke varianten en veranderingen op zijn tijd daarin, de laatste jaren heb ik me meer overgeleverd aan de wijn als versnapering zonder daarbij over te gaan tot allerlei capriolen en pretenties met betrekking tot de daarbij behorende smaken en tegelijk zinnen. Het gaat mij om dat glas wijn dat ik voor de gezelligheid drink en dat wat mij betreft daar slechts voor bestemd is en de ene keer meer aan de wensen en verwachtingen voldoet dan de andere keer. En verder dus geen capsones. Hoogstens luister ik wel eens naar een aanbeveling om vervolgens te proeven en te proberen. Voor de rest zijn het de gebaande paden van de wijnen die mij aanstaan en die ik daarom volg, de rode Bordeaux of de Rhône Villages en de witte uit de Elzas of de Bourgogne, de Chablis of de Sancerre.

Lekker veilig, want je valt je er beslist geen buil aan, was mijn stelregel zoals die zich de paar laatste jaar had ontwikkeld. Totdat ik plotseling wat betreft met name die witte wijnen op heel andere gedachten werd gebracht en moest konkluderen dat er waarachtig wel meer op de wereld is dan die traditioneel vermeende kwaliteit van de Franse witte wijnen. Je hoeft maar op een gezellige avond bij iemand te zijn of ergens een hapje te eten om zo maar tot andere gedachten te komen en in te zien dat er veel meer van dat lekkers met gelijke kwaliteit op de wereld is. En die gewaarwording heb ik niet één keer gedaan, niet twee keer, maar wel drie keer. Met steeds Zuidafrikaanse, en ook nog Kaapse, witte wijnen die zo’n enthousiasme bij mij opriepen dat ik er niet één, niet twee, maar wel zeker drie glazen van nuttigde en het nog lastig vond om ermee op te houden. Toverdranken leken het wel, die ik dan ook onder ieders aandacht kan aanbevelen, waarbij zeker speelt dat het steeds dezelfde druif is die ervoor is benut, te weten de Sauvignon Blanc. Waaruit dan de volgende prachtige en heerlijke witte wijnen konden ontstaan, met welluidende namen als The Finch, Bosch en Dal en Jacobs Creek, die dus niemand zullen teleurstellen. Die garantie durf ik vol overtuiging hier best aan elke gebruiker te geven.

Geplaatst in Eten en drinken | Tags: , , , , , , , , , , | 1 reactie

Voor de individualist

Als lijfspreuk en tegelijk als rechtvaardiging voor de individualist zal gelden dat men midden in de compacte massa niet kan omvallen en dat het daarom de ideale plaats is voor mensen, die niet op eigen benen kunnen staan.

Geplaatst in Kort gezegd | 1 reactie

Unieke ervaringen

Van sleur ben ik nogal wars. Niets krijgt mij zo in de gordijnen als routine, die dagelijks weerkerende bezigheden die wel gedaan moeten worden maar waarbij de blik op oneindig kan en het verstand op nul. Het zal voor velen vermoedelijk behaaglijk en veilig voelen, maar ik krijg er telkens weer de kriebels van. Hoewel ik ook weet dat niet iedere dag een avontuur kan zijn of opleveren. Maar desalniettemin ben ik elke dag toch weer op zoek naar iets nieuws, iets anders, iets onverwachts dat zich eigenlijk altijd blijkt voor te doen, als je er maar voor open staat en het opzoekt, aktief er mee bezig bent. Waarbij ik op voorhand datgene uitsluit dat aan je oog passeert op radio, tv en in de krant, omdat je daar niet aktief in of bij participeert. Het gaat altijd weer om die stap die jezelf zet of het initiatief dat je neemt. En dan blijkt het steeds weer honderd procent mee te vallen, mits, en dat moet nogmaals worden gezegd, je er voor toegerust bent en er open voor staat. Waar het bij mij, zo merk ik voortdurend bij de opmaak van de balans aan het eind van een dag, gelukkig nog altijd niet aan ontbreekt. En dan gaat het echt niet om de grootsheid der dingen die je ondergaat. Ook wat klein en ogenschijnlijk nietig, dus niet direkt meeslepend is, kan veel verrassingen bieden. Bepalend is slechts het oog dat je er voor hebt. Zoals ik gisteren tot mijn plezier weer mocht konkluderen aan de hand van een aantal nieuwe ervaringen die ik had opgedaan.

Met de stemmige stilte van de Maas, die er was en lag en zich nauwelijks bewoog in het grijze licht van november en aan Maastricht daarmee die bijzondere dimensie van dat moment gaf. Wat nog een extra accent kreeg doordat ik het voor het eerst mocht meemaken dat de brug over die rivier geopend werd, hoewel je er als voetganger over het steil oplopend deel gewoon over kon blijven lopen en je weg mocht vervolgen zonder een oponthoud. Een unieke situatie die eerder op de dag al was voorafgegaan door een andere door mij nog ongekende ervaring. Welke ik opdeed tijdens de gebruikelijke woensdagochtendwandeling, die zich dit keer voltrok rond ons dorp Schimmert. Mijn veronderstelling dat ik daar inmiddels wel elke weg en steg kende, werd gelogenstraft door de kennismaking met een verborgen en steil wandelpad, dat vanaf het gehucht Raar voerde naar het daaronder gelegen Waterval en dat tijdens die afdaling de fraaiste en nog ongekende vergezichten opleverde. Waarmee mijn dagelijkse portie aan verrassingen gecompleteerd leek, ware het niet dat ik in de avonduren mijzelf nog tracteerde op een paar hoofdstukken uit de biografie van de schrijver W.F. Hermans, om aldus opnieuw tot een dag te komen die het meer dan waard was om geleefd te worden.

Geplaatst in Persoonlijk | Tags: , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie