Geheugen en waarheid

Wie veel moeite moet doen om de eigen woorden te onthouden, kan het beste de waarheid spreken, ook al is het maar de eigen waarheid.

Geplaatst in Kort gezegd | 1 reactie

Het verkeer in Barcelona

De kennismaking met Barcelona is mij uitstekend bevallen. Het is een heerlijke stad die in een reeks van opzichten menige Europese metropool de loef afsteekt. Uiteraard is mijn oordeel enigszins gekleurd doordat mijn eerste ontmoeting van begin tot eind beheerst werd door zomerse omstandigheden. Wat de geest nu eenmaal altijd milder maakt. Maar 087desondanks slaat de balans toch in bijna alle opzichten door in het voordeel van Barcelona. Te beginnen bij de meest basale facetten die toch bepalend zijn voor de kwaliteit van een leefklimaat en afhangen van het antwoord op de vraag hoe de verplaatsingsmogelijkheden zijn voor de inwoners van zo’n toch behoorlijk grote stad, die bijeen genomen drie keer de omvang van Amsterdam heeft. Hoe is het openbaar vervoer geregeld? Staat het verkeer permanent muurvast of stroomt het op ieder tijdstip naar behoren door? Vragen die altijd bevestigend beantwoord kunnen worden, waarbij bovendien de kanttekening past dat de verkeersstromen op de avenues en de straten daartussen werkelijk intens zijn, maar altijd voortgang vinden zonder dat andere verkeersdeelnemers, zoals fietsers en voetgangers, daardoor gehinderd worden. Het loopt gewoon gesmeerd. Voor iedereen. Wat zonder twijfel ook te danken is aan het veelvormige metronet, waar intensief gebruik van wordt gemaakt, en aan de aanwezigheid van de vele taxi’s die kennelijk ook tot het openbaar vervoer gerekend worden.

Omdat daarvoor ook gescheiden rijbanen zijn verwezenlijkt waarover trouwens ook de bussen geacht worden te rijden. Neem verder in aanmerking dat de tarieven die door 086taxichauffeurs in rekening worden gebracht binnen de stad Barcelona zelf, extreem laag zijn en zich gemakkelijk verhouden met het lage tarief dat voor het openbaar vervoer zelf moet worden betaald, te weten 1 euro voor een rit in de eerste zone, die dus de hele stad bestrijkt, en de verklaring is haast gegeven voor het rustige en vloeiende verkeersbeeld dat ik in Barcelona aantrof en dat dus in schrille tegenstelling stond tot de chaos die bij een stad als Amsterdam schijnt te moeten horen. Maar waarover ik nu zo langzamerhand denk dat die best te vermijden is met een beetje meer bescheidenheid bij hoofdstedelijke bestuurders en beleidsmakers en vooral minder incompetentie plus de bereidheid om elders het licht op te steken. Bijvoorbeeld bij de Catalaanse kollega’s die laten zien hoe het verkeer in een metropool georganiseerd moet worden om het leefklimaat te veraangenamen. Kom daar maar eens om in Amsterdam, waar alles, maar dan ook alles in het stedelijk verkeer fout gaat, terwijl je er als inwoner ook nog eens zwaar voor betaalt. Een dienstreis naar Barcelona zou de Amsterdammer wat dat aangaat aardig op weg kunnen helpen.

Geplaatst in De wereld | Tags: , , , , , , , , , , , , | 2 reacties

Tien van Toen – 494 -

De komende vijf weken gaan we op zaterdagen ook weer vijftig, veertig, dertig, twintig en tien jaar terug om een blik te slaan op de Top Tien – noteringen in de Nederlandse hitparade van de corresponderende week in het betreffende jaar. Alleen moet er in eerste instantie vandaag een uitzondering gemaakt worden, omdat de Stichting Top 40 in 1964 nog niet bestond. Met als gevolg dat hier dus de Top Tien van week 44 van het jaar 1965 aan bod komt, met daarin in ieder geval een aantal markante titels:

1. This strange effect (Dave Berry) 2. Help! (The Beatles) 3. I can’t get no satisfaction (The Rolling Stones) 4. Shame and scandal in the family (Shawn Elliott) 5. The eve of destruction (Barry McGuire) 6. You’ve got your troubles (The Fortunes) 7. La danse de Zorba (Trio Hellenique) 8. Sophietje (Johnny Lion) 9. I got you babe (Sonny & Cher) 10. Il silenzio (Nini Rosso)

Geplaatst in Tien van toen | Tags: , | Een reactie plaatsen

Pilletjes…….

Vier doden bij het Amsterdam Dance Event. Nederland was weer eens te klein. Paarden werden uiteraard weer achter de wagen gespannen en de put werd voor de zoveelste maal gedempt terwijl het kalf al hoog en breed verdronken was. Met vanzelfsprekend de Kamervragen en een Amsterdams gemeentebestuur dat alle vertrouwen uitsprak in de organisatie van het evenement. Kortom, business as usual en niets nieuws onder de zon. In die zin dat nergens een fundamentele vraag werd gesteld over de sfeer waarin en de voorwaarden waaronder kennelijk anno nu nog alleen maar feest gevierd kan worden. Of wordt er om de hete brij heen gedraaid in de wetenschap dat elk bezwaar, iedere opmerking die over maarschappelijk afglijden gaat, onmiddellijk gepareerd zal worden met de verwijzing naar de traditionele genotmiddelen zoals tabak en alcohol, die ook altijd getolereerd werden omdat ze immers de gezelligheid en de feestvreugde verhoogden terwijl hun schadelijkheid maar al te bekend was? Waardoor de boel dus de boel wordt gelaten en niemand zich nog ergens druk over maakt, hoogstens moord en brand schreeuwt als er onheil is geschied. Alsof er zich dan een nationale ramp heeft voltrokken die de ziel der natie treft en waarbij elk ander leed gewoon in het niet zinkt.

Zo gonsde het en ging het nu ook tekeer in de Nederlandse media. Het zal allemaal best erg zijn. Met name voor ouders die hun kinderen op die manier kwijt zijn geraakt. Maar meestal zijn en waren het wel volwassen mensen die risico’s namen en willens en wetens op zochten en uit het oog hadden verloren dat zonder die pillen er ook voluit gefeest kan worden. Waarmee de hele kwestie zich totaal niet verhoudt met de problemen van mensen in het Midden Oosten die op de vlucht moeten voor het IS – geweld of met de situatie van miljoenen mensen in West – Afrika die bedreigd worden door het ebola – virus. Die alle leed dus overkomt en dat ze bepaald niet opzoeken. Dienstiger was het geweest als daar lawaai over was en wordt gemaakt, in tegenstelling tot het misbaar dat tot stand kwam na en door die vier doden tijdens het Amsterdam Dance Event, welke in feite uitsluitend bewijzen dat we collectief de weg zijn kwijt geraakt. Normaal als we het gebruik van xtc en speed tijdens uitgaansavonden en festivals zijn gaan vinden om vervolgens hemel en aarde te bewegen als er onverhoopt toch iets fout gaat. Is dat hysterie of noemen we het gewoon hypocrisie? Of gebeurt het allemaal omdat we murw zijn gemaakt en niets ons meer interesseert en we het daarom maar allemaal best vinden?

Geplaatst in Samenleving | Tags: , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Liefdadigheid

Het feit dat liefdadigheid als aftrekpost voor de fiscus opgevoerd kan worden, is toch eigenlijk de ultieme vorm van materialisme, als het niet de ergste uitwas ervan is.

Geplaatst in Kort gezegd | Een reactie plaatsen

Terug uit Barcelona

Om eerlijk te zijn ben ik vierentwintig uur nadat ik weer op Nederlandse bodem terugkeerde, nog altijd aan het landen. Met mijn hoofd en met mijn hart. Omdat het mij ondanks dat vijf dagen maar vijf dagen zijn, best moeite kost om mij los te maken van de warmte, de uitbundigheid en de schoonheid van Barcelona. Vraag mij op dit moment nog niet met een rationeel verhaal over het verblijf in die stad te komen. Ik zit nog te zeer gevangen in de sfeer van overrompeling die de eerste ontmoeting met haar bij mij teweeg heeft gebracht. Wat ik zeker weet, is dat alle opgedane indrukken mijn verwachtingen verre hebben overtroffen, terwijl die door alle jubel al behoorlijk hooggestemd waren. Dus is het nu nog lastig voor mij om een echt verantwoorde selectie daaruit te maken en lijkt het zelfs een beter idee om op de eerste plaats enkele negatieve ervaringen en beelden te vermelden.Dan hebben we dat namelijk gehad en hoeven we daarover dus niet meer te praten. Zodat vervolgens de nadruk gelegd kan worden op alles wat echt imponeerde, maar dat momenteel alleen nog beklijven moet. Daar schijnen minder positieve indrukken toch korter over te doen. Mogelijk omdat je ze zo snel mogelijk wilt vergeten. Wat voor mij zeker geldt voor alle tumult waarmee je geconfronteerd wordt op die straat aller straten in Barcelona, de Ramblas, maar die wat mij betreft zo uit het stadsplan geschrapt zou kunnen worden. Omdat het verder totaal niets brengt of het gekrioel van mensen zou als een attractie moeten gelden.

Precies zo kan wat mij betreft ook de kathedraal uit alle baedekers en Lonely Planets verwijderd worden, om exact dezelfde reden die elke poging tot bezichtiging vruchteloos maakt. Over het openbaar vervoer, en dan met name over het metrosysteem, valt eveneens een en ander te zeggen, met de opmerking vooraf dat de accuratesse, de betrouwbaarheid onberispelijk is en ook met de tarieven niets mis is. Desondanks zijn er twee minpuntjes die de Barcelonese ondergrondse toch niet altijd dat aantrekkelijke middel maken om je in de stad te verplaatsen. Allereerst liggen de respektievelijke metrostations ver uiteen, met als gevolg dat je om van die vorm van openbaar vervoer gebruik te maken, toch snel vijftien tot twintig minuten moet lopen voordat je op een instappunt bent. Met als volgend bezwaar dat op die stations waar op andere lijnen overgestapt moet worden, ondergronds en bij vaker hoge temperaturen forse afstanden moeten worden afgelegd, en nogal eens zo’n tien minuten moet worden gelopen. Wat dan zo’n minpuntje is dat er beter niet kon zijn, maar in feite onvermijdelijk is en mij in elk geval opviel zonder afbreuk te doen aan mijn enthousiasme over deze geweldige, bruisende stad. Waaraan ik dan ook de komende dagen hier graag uiting zal geven.

Geplaatst in De wereld | Tags: , , , , , , , , , | 3 reacties

Sonnetten van Pessoa (4)

Het is de vierde vrijdag in oktober en dat betekent zoveel dat hier ook voor de vierde keer plaats wordt gemaakt voor een sonnet van de Portugese dichter Fernando Pessoa, waarin hij de lezer opnieuw op welluidende wijze een blik gunt op zijn weifelingen en melancholie:

Zoals een vrijer angstig staat te trillen

Als hij verliefd is maar wordt afgewezen,

pessEn zijn verlangen zegt te willen stillen

Terwijl hij het bewijs vreest van zijn vrezen,

Zo aarzel ik mijn innerlijke blik

Te richten op mijn werk en te ontdekken

Wat in de harten van de mensen ik

Aan inzichten tot leven blijk te wekken.

Zoals wie liefheeft zelfs zijn liefde vreest

En zijn verwachting op de proef wil stellen,

Alle bewijzen aftast in zijn geest

Om dan het enig ware uit te stellen,

Droom ik alsof ik een beroemdheid ben

Levend op wat ik denk van wie ik ken.

Geplaatst in Gedichten | Een reactie plaatsen