Wintertijd in november?

Hoewel er nog genoeg op de rol staat om hier nader onder de loep genomen te worden, geldt op deze plaats ook de stelregel van ‘first things first’. En dat betekent zoveel dat er op deze bijna nazomerse novemberdag met temperaturen van om en nabij de vijftien graden en mensen die zich nog in hemdsmouwen vertonen, niet te ontkomen valt aan het weer – en klimaatpraatje zonder dat er nou meteen over gebroken records gesproken hoeft te worden. Liever niet zelfs, waar er aan de andere kant natuurlijk wel plaats is voor verwondering. Niet om verontrusting. Want niets lekkerder dan om zich dat milde weer vooral te laten aanleunen, met ondertussen uiteraard de verbazing over alle bijzondere verschijnselen die daarmee gepaard gaan. Zoals het enkele feit dat ik aan het eind van deze derde volle week van de herfstmaand november nog geen blad in mijn tuin heb opgeveegd. Bij gebrek aan wat keren nachtvorst en een serieuze najaarsstorm draagt de trots van mijn tuin, die veertig jaar oude treurwilg, nog altijd haar volledige bladerenkroon. Wat ik in al die jaren dat ik hier nu woon en dat zijn er veertig, nog niet heb meegemaakt, zonder dat ik daar verder enige konklusie aan verbind als zou dat duiden op een veranderend klimaat en de opwarming van de aarde.

Zoals ik mij daartoe ook niet laat verleiden noch voor mijn beurt wil spreken als het om andere verschijnselen gaat, die ook in de tuinen zijn waar te nemen, althans mij in het oog 010sprongen toen ik op deze heerlijke zaterdag een ronde van een goed uur door het dorp maakte. Want vanzelfsprekend is het meer dan opmerkelijk dat bijvoorbeeld de lavendel op plaatsen waar ze niet teruggesnoeid is, zo maar weer in de knop is en zelfs hier en daar in bloei blijkt geraakt. Links en rechts was dat ook te zien bij diverse soorten rozen, hoewel ik daar eigenlijk nog niet zo van opkeek, omdat ik ze ook wel eens in een minder koude winterperiode in bloei heb zien staan. Maar waar ik met recht van opkeek, was van mijn rhodondendron die, wat voor mij echt ongekend in al die jaren is, zo maar weer bloemen bleek te dragen en veel knoppen heeft, die nog lijken uit te springen als deze temperaturen nog enigszins op het huidige niveau blijven. Waardoor ik er zelfs rekening mee moet houden dat mijn grasmaaier nog niet aan zijn winterverlet toe is. Omdat het gras, zodra de veertien graden wordt bereikt, de neiging heeft om te gaan groeien. Hoezo wintertijd, hoor ik mijzelf daarom steeds vaker zeggen zonder dat ik er verder verontrust door word. Integendeel, durf ik best te erkennen.

Geplaatst in Persoonlijk | Tags: , , , , , , | 2 reacties

November in Zuid-Limburg

Een novembermiddag als er gisteren een was, kan zo maar ook die plaatjes opleveren die aantonen hoe aantrekkelijk Zuid – Limburg is als de stilte er heerst, dus als er geen vakanties, evenementen, markten of toertochten aan de orde zijn. Met een strakblauwe hemel die de rest doet.

003004005

Geplaatst in Limburg | Een reactie plaatsen

Driemaal gek genoeg

Ook vandaag de gebruikelijke drie nieuwsfeiten die weer gek genoeg zijn om hier nog eens herhaald te worden, omdat het te spijtig zou zijn als ze niet aan de vergetelheid ontrukt werden. Met natuurlijk als meest evidente gebeurtenis het verhaal dat zich in de Canadese plaats afspeelde waar ik mijn naam aan te danken heb:

Een hotel in het Britse Blackpool heeft een bedrag van 100 pond (125 euro) in rekening gebracht aan een stel dat een negatieve recensie plaatste op de website Tripadvisor. De Britse autoriteiten onderzoeken de zaak. Het echtpaar Jenkinson was onderweg naar Oxford en logeerde een nacht in het Broadway Hotel in Blackpool. Het verblijf beviel hen echter niet en op de recensiesite Tripadvisor omschreven ze het hotel als een “rot en stinkend krot”. Vervolgens werd 100 pond (125 euro) van de creditcard van de gasten afgeschreven, dat een standaardprocedure zou zijn van het hotel in het geval van een negatieve recensie. In de algemene voorwaarden die de gasten bij het inchecken onder ogen kregen, staat: “Ondanks het feit dat de meeste gasten van ons hotel houden, hoeft dit niet te gelden voor uw familie en vrienden. Voor iedere slechte recensie die online wordt geplaatst, wordt een bedrag van 100 pond in rekening gebracht.”In de recensie die de Britten op 30 augustus plaatsten, staat onder meer dat er geen heet water was en dat laatjes uit elkaar vielen wanneer ze werden geopend. Het behang kwam van de muren en het matras zou vol vlekken hebben gezeten. “Blijf hier weg”, was de conclusie van de hotelgasten.

Canadese vrouwen die in het stadje Hamilton de afgelopen maanden het slachtoffer werden van een inbreker, zaten daarna met een lege onderbroekenla. De man nam juwelen, elektronica en honderden damesslipjes mee, zo meldde de politie volgens Canadese media maandag. Inmiddels is een 23-jarige verdachte aangehouden voor de vreemde roofpartijen. Volgens de politie was het niet slim om het ondergoed mee te nemen; daardoor konden zij de verschillende inbraken aan elkaar koppelen en was het duidelijk dat ze met één en dezelfde dader van doen hadden. Bij de opgepakte man thuis werden bij een huiszoeking flink wat gestolen goederen gevonden. Sommige ‘gestolen waren’ zaten onder de modder. De man vluchtte altijd op de fiets en dan liet hij nog wel eens wat vallen.

Een auto in Birmingham, Groot-Brittannië, staat al drie jaar geparkeerd in een plaatselijke parkeergarage. Lokale autoriteiten willen de auto weghebben. De auto heeft al zo’n 18.000 euro aan parkeerboetes verzameld. De eigenaar van de auto is nog niet gevonden. Ook kan de politie niet vertellen of het gaat om een gestolen voertuig of dat de auto betrokken is geweest bij een misdaad. APCOA, de eigenaar van de parkeergarage, kwam erachter dat de auto niet op slot zat en dat er een dagboek in lag. Hierin stonden wel details over de identiteit van de bestuurder, maar de eigenaar heeft nog steeds niet thuisgegeven. Hij zou al een tijd terug weggesleept worden, maar vooralsnog staat de auto nog geparkeerd in de garage. Een woordvoerder van de gemeenteraad zegt dat, mocht de Mercedes weggehaald worden, de zogenaamde eigenaar alleen daarvoor een boete kan krijgen. Dit omdat de parkeergarage geen eigendom is van de overheid.

Geplaatst in Curiosa | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Tien van Toen – 498 -

De laatste halteplaats van de reis door de geschiedenis van de Nederlandse Top 40 is te vinden op 20 november 2004, dus ten naaste bij tien jaar terug, met noteringen van platen waarbij ik mij geen enkele melodie kan voorstellen noch een idee heb hoe dit destijds populaire nummer geklonken moet hebben:

1.  Zinloos (Lange Frans & Baas B.) 2. Vertigo (U2) 3. Just lose it (Eminem) 4. Stand my ground (Within temptation) 5. Wat zou je doen (Marco Borsato & Ali. B) 6. Car wash (Cristine Aguilera) 7. Lose my breath (Destiny’s child) 8. My boo (Usher & Alicia Keys) 9. These words (Natasha Bedingfield) 10. Call on me (Eric Prydz)

Geplaatst in Tien van toen | Tags: | 3 reacties

De biografie van Hermans

Het heeft een hele tijd geduurd. Maar na veel vijven en zessen, welke meer dan een jaar in beslag hebben genomen, want zo lang is het geleden dat ik het boek heb aangeschaft, ben ik aan het eerste deel van de biografie van Willem Frederik Hermans begonnen. Het kreeg van de schrijver Willem Otterspeer de titel “De mislukkingskunstenaar”, waarin al een poging tot duiding en verklaring van het schrijverschap van Hermans begrepen is en welke een vaker hilarische uitwerking krijgt in de eerste zestig pagina’s. Sommige anecdotes en schetsen werkten mij zo op de lachspieren dat ik die hier graag herhaal, omdat ik ze mijn lezers niet wil onthouden. In het eerste fragment gaat het over de oom Wim van de schrijver die het tot bankemployé had gebracht en daardoor een zekere status bezat. ‘Opmerkelijk was de rare manier waarop hij zijn werk mee naar huis nam. Hij was een wat vreemde man die thuis aan zijn grote bureau graag voor kassier speelde met behulp van huishoud – en kasboeken. Hij noteerde dagelijks minutieus de hoeveelheden voedsel, dranken, steenkolen, etc. met de daarbij behorende prijzen, die verbruikt werden. Zo kon hij desgewenst precies vertellen hoeveel kilo aardappelen er in maart 1923 verorberd waren. Dat kassiertje spelen verhulde onder andere een diep wantrouwen jegens het bancaire systeem. Hij wilde koste wat kost over zijn eigen geld wfkunnen beschikken en had dus ook geen girorekening. Het gevolg was dat hij zijn vrouw een paar keren per maand met een goed gevulde portemonnee en met de nodige rekeningen op pad stuurde om alles contant te betalen.’

Een nog curieuzer type was de vader van de schrijver Hermans, die behept was met een buitensporige angst voor het onbekende en alles dat nieuw was. ‘Zijn reactie op die angst was een verbeten zoeken naar veiligheid: de ramen en deuren moesten dicht, de schuren vol. Voorraden, daar ging het om in het leven. Toen de kinderen er eens over klaagden dat er thuis geen sinterklaas gevierd werd en dat andere kinderen wel cadeautjes kregen, moet de vader hen hebben meegenomen naar de zolder, waar de voorraden aardappelen en steenkolen lagen. Waarop hij vervolgens zei:”Kijk, dat is wat wij nodig hebben deze winter. Aardappelen en kolen! En verder hebben we niks nodig!” Vader Hermans was iemand die hongerig bewaarde wat hij gratis kreeg en tijd noch moeite spaarde voor hij de bodemprijs van een huishoudelijk artikel had vastgesteld.Hij kocht dan ook zijn melk niet in flessen, maar los. Dat was goedkoper. Zo zette hij op de besteldag voor de melkboer een pan klaar in de boodschappenlift met afgepast geld in een Tiger – sigarenblikje. Op een dag vond melkboer van der Tweel één cent minder dan gebruikelijk in het blikje; op het begeleidend briefje legde meneer Hermans uit dat hij de vorige keer iets te weinig melk had gekregen en het prijsverschil daarom maar alvast verrekend had.’ En dat bedoelde ik met die hilarische anecdotes die het beginnen met dit lijvig werk al stukken gemakkelijker maakte. Hopenlijk heb ik er niets mee miszegd.

Geplaatst in Boeken | Tags: , , , , , | 5 reacties

Het betonnen gelijk

De ernst, de toewijding en ook het fanatisme waarmee momenteel vorm en uitdrukking wordt gegeven aan dogma’s, leerstelligheden en religieuze waarheden, zijn slechts effectief te bestrijden met een schouderophalen, humor, relativering of een gefronste wenkbrauw. Daaronder bezwijkt het betonnen gelijk eerder dan onder het geweld van kogels, bommen en granaten.

Geplaatst in Kort gezegd | 2 reacties

Mijn levenslijn

Vandaag op de kop af een jaar geleden, dus op 21 november 2013, keek ik op deze plaats terug op de mooiste jaren van mijn leven die ik situeerde in Amsterdam, in de zestiger jaren, toen ik daar studeerde. In het licht van de nare situatie, waarin ik mij toen bevond met een ernstig zieke vrouw, een welhaast logische en bijna onvermijdelijke log. Omdat ik op dat moment ook even met mijzelf wat moest. Nu een jaar later ben ik toch geneigd een en ander wat meer in perspectief te zien, niet te relativeren, maar toch van wat scherpe kanten te ontdoen en in elk geval het superlatief eruit te halen. Met als resultaat dat die Amsterdamse jaren best als een fijne tijd overblijven, maar dan wel op zijn minst zullen moeten wedijveren met andere perioden in mijn leven die als ik er op terugkijk of zoals ik de dag van vandaag al ervaar, er alleszins ook mogen wezen. En dan is het zelfs teveel gevraagd om van perioden of episodes te spreken, omdat elk tijdsbestek, althans bij mij, haar hoogte – en dieptepunten kent. Waardoor er nooit een langere, aaneengesloten tijd te benoemen is waarin slechts het geluk en het bijbehorende gevoel overheersen. Althans achteraf bezien als er een balans opgemaakt moet en kan worden. Waarmee ik tegelijk het nu uitsluit waarin de wind in de rug en de gelukzaligheid alleen maar voor mij spelen. Want zo voel ik het op dit moment zeker.

Met als gevolg dat ik mijn zicht op mijn verleden en het gevoel dat het oproept, hier en daar een andere lading geef en het dus ook weer anders ben gaan waarderen en herbeleven. Met zoals al gezegd nog altijd die fijne herinnering aan mijn tijd in Amsterdam. Maar met daarnaast en ook even prominent genoeg andere tijden, gebeurtenissen en momenten die even warme gevoelens, hoewel uiteraard toch anders, bij mij oproepen. Want natuurlijk waren de geboorten van mijn drie dochters de highlights van mijn leven en waren aan nieuwe banen en verhuizingen verwachtingen en hoop en die bijna tintelende, gelukkig makende spanningen verbonden. Tenminste zo verging het mij telkens weer, ook al wist ik dat de tegenvallers daarin besloten konden liggen en zich zo nu en dan, door en ondanks mijzelf, ook voordeden. Maar die kwam ik dan weer telkens te boven door het besef en de wetenschap dat kansen en betere tijden zich ook zouden aandienen. Langs die weg, met ups en downs en bepaald niet in een rechte lijn, heeft mijn leven zich voltrokken waardoor het altijd de moeite waard voor mij is geweest. Zoals zich dat ook nu weer laat zien en daarmee aan mij in volle omvang wordt bewezen hoe ik uiteindelijk, hoewel niet alleen op eigen kracht, toch boven op de berg kon belanden.

Geplaatst in Persoonlijk | 1 reactie