Reizen

Een van de grootste genoegens van het reizen is om onbekenden gade te slaan die niet weten dat je naar ze kijkt.

Geplaatst in Kort gezegd | 2 reacties

Bizarre berichten

Waarom zou deze zaterdag anders dan de andere zaterdagen op dit weblog zijn? De reeks aan bizarre berichten stopt immers niet en houdt zichzelf in stand, waardoor er ook vandaag weer een drieluik daaruit geselecteerd kon worden:

Een Amerikaans stel heeft een nieuwe villa laten bouwen op grond die niet hun eigendom bleek te zijn. De eigenaren kunnen daardoor het nieuwe huis niet in. Het stel liet voor meer dan een half miljoen euroeen huis bouwen aan een boulevard in Florida.Nadat ze het pand hadden laten bouwen bleek dat de grond eronder niet hun eigendom is. Het huis is op de kavel naast de plek waar het pand had moeten komen gebouwd. Aannemer Robbie Richmond laat weten dat hij zoiets nooit eerder heeft meegemaakt: “Het is een zeldzaam incident. Er wordt nu gekeken naar een compromis, zodat er geen advocaat aan te pas hoeft te komen.” Eigenaar Mark Voss en zijn familie hoeven niet op straat te slapen, ze hebben nog achttien huizen in hun bezit.

Een Australisch stel heeft een woning verkocht inclusief huiskat Tiffany. De potentiële kopers wilden het huis alleen hebben als ze de kat erbij kregen en hadden daar 100.000 euro extra voor over. Michael en Fran Perceval hadden hun huis te koop staan voor 1,4 miljoen euro. Tijdens de bezichtigingen zat kat Tiffany rustig op de bank en liet zich door iedereen knuffelen en aaien. Het kind van een van de bieders werd tijdens een kijkdag dol op het beestje. Waarop de makelaar grapte dat Tiffany wel met het huis verkocht kon worden, omdat ze toch denkt dat het van haar is. Maar de geïnteresseerde nam de grap serieus en bood 1,5 miljoen euro voor het huis inclusief Tiffany. De zoon van Michael en Fran, eigenaar van de kat, moest er een nachtje over slapen, maar het prijskaartje van bijna een ton gaf toch de doorslag.

Een papegaai die vier jaar lang werd vermist is herenigd met zijn Britse eigenaar. Het pratende huisdier spreekt nu geen Engels meer, maar Spaans. Een dierenarts in het zuiden van Californië zag de vermiste Afrikaanse grijze roodstaartpapegaai, genaamd Nigel, aan voor haar eigen vermiste papegaai. Via de chip van het huisdier spoorde zij vervolgens de rechtmatige eigenaar op: Darren Chick, een Britse man die in het stadje Torrance woont in de Amerikaanse staat Californië. Er is weinig bekend over de verblijfplaatsen van Nigel de afgelopen vier jaar, maar volgens Chick is het Britse accent dat de papegaai had volledig weg en spreekt hij nu Spaans. Het is al de vijfde keer dat de dierenarts voor een hereniging tussen een papegaai en zijn eigenaar zorgt. Zelf heeft ze haar huisdier, dat inmiddels zo’n negen maanden wordt vermist, nog niet terug.

Geplaatst in Curiosa | 1 reactie

Tien van Toen – 493 -

De terugblik op en de opsomming van wereldkampioenen wielrennen op de weg eindigt met de tien winnaars van die wegrace in het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw:

2000 Romans Vainsteins (Let) – 2001 Oscar Freire (Sp) – 2002 Mario Cippolini (It) – 2003 Igor Astarloa (Sp) – 2004 Oscar Freire (Sp) – 2005 Tom Boonen (Bel) – 2006 Paolo Bettini (It) – 2007 Paolo Bettini (It) – 2008 Alessandro Ballan (It) – 2009 Cadel Evans (Au)

Geplaatst in Tien van toen | 1 reactie

Zesmaal Dimitri Verhulst

Hierna zes aforismen van de Vlaamse schrijver Dimitri Verhulst, die daarin er blijk van geeft dat hij de spijker het liefst op de kop slaat met een vette knipoog:

Telefoons na elf uur ‘s avonds rinkelen niet, ze luiden.

De zomer is het seizoen waarin de toeristen zich van hun beschaving en hun huisdieren ontdoen.

Zolang ze niet op mensen gaan lijken heb ik helemaal niets tegen dieren.

Televisie is de open haard van de armen van geest.

Ik heb nog nooit een een huwelijksfoto gezien die het na een echtscheiding waard bleef om te zijn ingelijst.

IJdelheid is dat fenomeen waarbij mensen trots zijn als ze het uiterlijk hebben van iemand die zij niet zijn.

Geplaatst in Kort gezegd | Tags: , , , | 1 reactie

De ondergang van Camiel

Verdenk mij niet van enig leedvermaak over de afgang van Camiel Eurlings bij de KLM. Hoewel hij verre van een vriend van mij is, heb ik toch weinig goede woorden voor de wijze waarop er met hem door de bestuurders van onze nationale trots met hem is omgesprongen. Een paar jaar geleden was hij immers goed genoeg om hoog in de organisatie van de KLM geparachuteerd te worden. Zonder ook maar een greintje ervaring in het bedrijfsleven, maar met een afgeronde studie bedrijfskunde op zak, werd hij goed genoeg geacht om in dat bedrijf de luchtvaartdivisie te gaan leiden en op het hoogste beslisniveau mee te draaien. Vermoedelijk omdat het toch wel handig door de heren commissarissen werd geacht om iemand in hun midden te hebben die hen de weg kon wijzen in de slangenkuil die politiek en vooral ambtelijk Den Haag is. Daarvoor werd Camiel natuurlijk goed genoeg geacht, te meer omdat hij gebruiksvriendelijk, want als een open boek oogde. Wist hij als groentje van nog geen veertig jaar immers veel? Zoals het hem ook eigenlijk niet kwalijk genomen kon worden dat hij op het KLM – aanbod meteen toehapte. Hij was ambitieus, op zoek naar een loopbaan. Je bent jong en je wilt toch wat.

Vandaar dat hij als de bliksem aan de top van ons nationale luchtvaartbedrijf belandde, maar verder nog geen deuk in een pakje KLM – boter kon trappen. Hij was hoogstens dus van nut om leeggezogen te worden, om gewild en ongewild kennis over te dragen over de besluitvormingsprocessen die voor de KLM van belang waren. Waar dus zo’n vier jaar en zelfs nog een schijnbare promotie voor Camiel over is gedaan. Met dan nu de konklusie dat hij eigenlijk voor dat bedrijf niet deugt, wel een people-manager was, maar voor het overige onzichtbaar is gebleven. Dodelijker kan het bijna niet als er ook nog eens als argument voor zijn ontslag per direkt, ofwel op staande voet, aan toegevoegd wordt dat hij inhoudelijk geen bijdrage heeft geleverd. Waarmee de belofte die hij steevast geacht werd in zich te dragen, compleet in de knop is gebroken. Met dank aan de dames en heren commissarissen van de KLM die van people-management in tegenstelling tot Camiel Eurlings geen lor hebben begrepen, nu zij dat destijds zo welkom geheten paard van Troje een schop onder zijn kont hebben gegeven en behoorlijk en definitief hebben beschadigd. Met als doekje voor het bloeden een jaarsalaris van 6,5 ton, waar het eeuwige talent het mee kan doen. Met als uiteindelijke vraag of dat hem helpt om nog eens zo’n stap te maken.

Geplaatst in Mensen | Tags: , , , , , , , , | 3 reacties

Sonnetten van Pessoa (3)

Het derde sonnet van de fameuze Portugese dichter Fernando Pessoa (1888 – 1935) is niet alleen fabelachtig van constructie, maar roept ook steeds beelden van spiegelbeelden op bij het lezen ervan en wel net zo lang tot de verstrikking erin onvermijdelijk is:

In hoeveel maskers achter maskers gaat

pesHet uiterlijk van onze ziel gehuld,

En als de ziel zijn maskers vallen laat

Kent hij dan het gelaat dat wordt onthuld?

Het ware masker voelt zich niet van binnen

Maar blikt vermomd de buitenwereld aan.

Als het bewustzijn eraan wil beginnen

Laat het zich door zijn taak met stomheid slaan.

Zoals een kind schrikt van zijn spiegelbeeld

Zo wordt – gedachteloos – elke grimas

Door onze kinderzielen toebedeeld

Aan heel een wereld achter spiegelglas.

En de gedachte die de ziel ontmaskert,

Gaat daarbij zelf nooit anders dan gemaskerd.

Geplaatst in Gedichten | Een reactie plaatsen

De weg naar Ingber

In de loop van de jaren ben ik goed bekend geraakt met het netwerk van wegen dat in Zuid – Limburg steden, dorpen, buurtschappen en gehuchten verbindt. Zo langzamerhand ben ik op ieder plekje tussen Stein, Schinveld, Eysden en Rimburg geweest en heb ik over de meeste straten en wegen daartussen gereden. En als ik mij daar dan verplaats, voel ik nog altijd geen spoor van verveling. Ik kijk mijn ogen telkens uit. Omdat op schoonheid nooit de sleet komt, zij het dat er in al die jaren wel een rangorde is ontstaan en ik mijn voorkeuren toch heb gekregen. Er zijn trajecten die bij mij echt hoog noteren en die ik, als het maar enigszins kan, altijd weer opzoek omdat zich zoveel fraais daar voor je ogen ontrolt. Soms hoef ik er niet de moeite voor te doen omdat ik het in mijn schoot geworpen krijg, als ik toch die kant op moet. Dat gelukkige lot treft mij zeker een keer of zes per jaar als ik op donderdagavonden lezingen volg over beeldende kunst die door een echtpaar worden gegeven die ervoor hebben gekozen om in het lieftallige Ingber te wonen. Het aardige van dat dorp is op de allereerste plaats dat het onder de rook van geen enkele plaats ligt, maar zich aan haar eigen warmte in de landelijkheid van het Heuvelland mag koesteren. Maar nog prettiger is de bijkomstigheid voor mij dat ik wel zes keer het voorrecht heb om over een van die mooiste wegen in Zuid-Limburg daarheen te mogen rijden.

Een weg die met stip een plaats heeft verworven op mijn lijst van favorieten, zoals ze buiten elk zicht op een heuvelrug ligt en daar dorpen als Sibbe, IJzeren, Scheulder en Ingber verbindt tot die illustere reeks in een arcadisch deel van Nederland, dat waarschijnlijk buiten deze regio bij niemand bekend is. En misschien moet het wel zo blijven om de daar aanwezige schoonheid onaangetast te laten. Elke keer haal ik mijn hart daaraan op, voel ik dat ik rust en ruimte win, op die weg die hoog boven het Gerendal loopt. Die langs het Scheulderheukske en haar terras voert, zonder dat daar ooit een sterveling is. Gelukkig maar, omdat het stilte betekent die permanent lijkt neergedaald op onder andere Scheulder, dat ooit in de buurt van landelijke faam kwam. In de zestiger jaren toen de gebroeders Harings, Ger, Jan en Huub, hier hun wielerdynastie hadden gevestigd waarmee ze de Limburgse koerswereld regeerden. Die roem is met de tijd verwaaid, waardoor Scheulder weer in haar idylle kon terugkeren om verder schuil te gaan in de stilte en schoonheid die haar omgeeft. Waarvoor je dus ook in Sibbe, IJzeren en Ingber moet zijn en die mij dus hevig charmeert, om niet te zeggen aangrijpt als de ochtend – of avondzon haar filterlicht over dit sprookje spreidt. Je moet het gezien hebben om het te geloven en er zo jubeldend als ik over te kunnen schrijven.

Geplaatst in Tips | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , | 3 reacties