Tweede garnituur

Over de Nederlandse verslaggeving van de Tour de France kunnen best wat stevige noten gekraakt worden, omdat ze over een breed front de kwalificatie van onevenwichtig verdient. En dan gaat het niet alleen over Ducrot en Dijkstra op tv. Maar ook op de radio en in de kranten schort er het nodige aan en is de balans en de nuance meestal ver te zoeken. Nog afgezien van de chauvinistische toon die bij sportreportages schijnt te moeten horen, ontbreekt het er vaker aan dat prestaties in een perspectief worden geplaatst. Zo kakelt het maar wat over Bauke Mollema en Laurens ten Dam, die de ene dag de maat genomen krijgen om een volgende dag de hemel in geschreven te worden. Zonder dat er ook maar ergens afstand wordt genomen, bijvoorbeeld door te blijven vaststellen dat zij hun posities in het klassement onder andere te danken hebben aan de afwezigheid van Contador, Froome, Wiggins, Andy Schleck en enkele zeer illustere Colombianen. Relativering hoort ook bij verslaggeving, als ze die naam tenminste wil verdienen en er voor kiest om serieus genomen te worden. Over welke intenties met de bijbehorende TdFprofessionaliteit gerust twijfels mogen bestaan. Het lijkt er veel meer op dat het gemoed van de Nederlandse luisteraars, kijkers en lezers gestreeld moet worden. Waardoor er ook geen enkele aandacht bestaat voor het presteren van de zogenaamde tweede garnituur uit Nederland, terwijl daar alle aanleiding toe is.

Ga er maar eens aan staan. Een zesendertigste plaats, die Bram Tankink momenteel in het algemeen klassement bezet, voor grootheden als Sagan, Majka en Rodriguez en in een veld van honderdzesenzestig overgebleven wielrenners, spreekt al voor zich en getuigt van een regelmaat van een hoog niveau. Wat te zeggen van de dertigste positie van Tourdebutant Tom Dumoulin? Een bewijs van ongekende klasse en talent als je zoiets al op je 23e weet neer te zetten, niet door mee te rijden, maar door kansen te zien en te nemen. En last but not least moet natuurlijk de meest vergeten en ondergewaardeerde Nederlandse wielrenner genoemd worden, te weten Steven Kruijswijk. Hij heeft het voor elkaar gekregen om als helper van Mollema en ten Dam de vijftiende plaats in het algemeen klassement te bereiken en onder andere op eenzelfde plaats te staan als Ritchie Porte, de man die Froome moest vervangen nadat deze door een val was uitgeschakeld. Geen Nederlandse verslaggever die over deze prestaties ook maar heeft gerept, laat staan ze in het zonnetje zette. Omdat het tweede garnituur was? Of vanwege ontbrekende vakbekwaamheid waardoor ook geen enkele aandacht is besteed aan de verdienstelijke tweede plaats in het algemeen ploegenklassement, die door de Belkin – ploeg wordt bekleed? Of zou de Nederlandse wielerjournalistiek zelf misschien tweederangs zijn…….?

Geplaatst in Sport | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 3 reacties

Verrassende opnamen (7)

192021

Geplaatst in De wereld | Een reactie plaatsen

De schijn van nationale rouw

Dat de dag van nationale rouw niet aan mij was besteed, heb ik hier gisteren al omstandig proberen uit te leggen. In die zin dat mijn eigen omgeving wat dat betreft al toereikend en ook overzichtelijk genoeg is om tot de juiste sfeer van inkeer en medeleven te komen. Zo’n klein kader volstaat voor mij, terwijl ik de gerede kans loop om juist in de collectiviteit van die gezamenlijke rouw mijzelf te verliezen. Hoezeer ik mijn gelijk daarin mag koesteren, heb ik gisteren bij diverse gelegenheden kunnen zien, terwijl ik tegelijkertijd gewaar werd dat ik blijkbaar ook de greep op de tijdgeest kwijt ben aan het raken. Op bepaalde momenten bleek het mijn wereld niet meer die zich voor mijn ogen ontrolde. Want uiteraard keek ik wel naar fragmenten van de verslaggeving van de verschillende plechtigheden en gebeurtenissen, die dus meermaals verbazing bij mij opriepen en het gevoel dat wat ik zag toch ver van mij afstond. Wat vooral werd ingegeven door mijn idee en perceptie dat rouw zich in soberheid en ingetogen behoort af te spelen. Zo zijn onze gewoonten en zo zijn onze manieren, althans als ik mijn wereldbeeld volg. Waarmee het klaterend applaus voor passerende lijkwagens zich moeilijk laat verenigen en naar mijn oordeel veel weg heeft van uiterlijk vertoon als ik bedenk dat dat geklap opklinkt voor een kist met daarin een lichaam van een persoon die men onmogelijk kan kennen.

Dus hoezo medeleven als dat zich zo op een abstractie richt en wat moet ik mij er in die vorm bij voorstellen? Zo mogelijk nog verwarrender en tegelijk zelfs irritanter was dat beeld van toeschouwers die onmogelijk als zodanig betiteld konden worden omdat het merendeel ervan zijn ogen niet richtte op de stoet van lijkauto’s die passeerde, maar het drukker had met kijken naar de eigen smartphone of fototoestel omdat daarmee opnamen moesten worden gemaakt, die dan waarschijnlijk later en thuis nog eens goed bekeken konden worden. In mijn ogen problematisch gedrag, want al helemaal niets met medeleven te maken heeft, maar eerder gericht lijkt op de bevestiging van het eigen ego, waaraan het vastleggen van de eigen aanwezigheid bij die passage van lijkauto’s welhaast noodzakelijkerwijs verbonden is. Blijft nog iets over dat mij wel opviel, maar verder minder zwaar woog, hoewel ik er ook een enkel vraagteken bij zet, namelijk de cascade aan rouwstrikken en halfstok hangende vlaggen die reeksen van Facebook – accounts sierden. De bijdrage en de betekenis ervan ontging mij grotendeels, hoogstens dat het ook te maken had met die nationale rouw die deze eruptie van eenvormigheid teweegbracht, zonder dat ik er een andere konklusie aan kon verbinden dan dat het iets uitdrukte van “Kijk ons eens medeleven”. En daarmee eigenlijk ook meer op de manifestatie van het eigen ik was gericht, zij het dat het verder ook geen kwaad kon, maar mij als zodanig wel opviel.

Geplaatst in Samenleving | Tags: , , , , , , , , , , , , | 2 reacties

Cleo Laine (4)

De waarachtig niet geringe vocale kwaliteiten van Cleo Laine komen ook tot uitdrukking in deze compositie van John Lennon, ‘Imagine‘, waaraan zij een geheel eigen interpretatie geeft, niet in de laatste plaats door de ondersteuning van nog zo’n muzikale reus, gitarist John Williams. En zeg maar eens dat dit niet een waardige afsluiting is van dit muzikale portret van Dame Cleo Laine.

https://www.youtube.com/watch?v=w-mncVu0BsE

Geplaatst in Muziek | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

De vreedzaamste eeuw?

Ter overdenking een parafrase van wat gedachten van journaliste Carolien Roelants, die misschien op een dag als vandaag wel erg op hun plaats zijn. Aanleiding vormde de mededeling van de Global Peace Index dat dit de vreedzaamste eeuw in de menselijke geschiedenis is. Hoewel tegelijk erkend wordt dat de laatste zeven jaar een merkbare verslechtering van de niveaus van vrede te zien hebben gegeven. Maar om de eenentwintigste eeuw dan meteen maar de vreedzaamste eeuw te noemen…. Want het voelt eerder aan alsof we aan het einde der tijden zijn aangeland. Zo’n periode die zich kenmerkt door geloofsafval, rampen en oorlogen. Het is namelijk wel goed mis. Tel even mee. Alleen al de laatste week lanceerde Israël na tien dagen van beschietingen een grondoffensief tegen Hamas in de Gazastrook. Ongeveer tegelijk werd boven het kruitvat Oekraïne het passagiersvliegtuig van Malaysia Airlines neergehaald. De kalief breidde intussen gewapenderhand zijn jonge kalifaat in Irak en Syrië uit. In Libië raakten een paar van de machtigste milities slaags en vernietigden onder andere de internationale luchthaven. In Jemen is het op alle fronten oorlog. Maar daar is geen plaats meer voor in de media. In Afrika zijn ook nog een paar gruwelijke oorlogen aan de gang. Regering en rebellen doen hun uiterste best de babystaat Zuid-Soedan in de wieg te smoren. In Darfur, helemaal vergeten, zijn dit jaar toch al weer 400.000 mensen ontheemd geraakt. Burgeroorlog in de Centraal-Afrikaanse Republiek. Somalië natuurlijk. Mali. Een toenemend aantal bloedige aanvallen op dorpen in Kenia. De extremisten van Boko Haram maken duizenden slachtoffers in Nigeria.

Is het daarmee erger dan ooit tevoren? Ja, wat is ooit? Ooit is oneindig lang en daarmee nauwelijks serieus te nemen als referentie. Voor de hand ligt de vergelijking met de tweede helft van de vorige eeuw, gerekend vanaf de Tweede Wereldoorlog. Dan kom je al snel uit bij alle Israëlisch–Arabische oorlogen, en de Golfoorlogen. Of neem de jaren tachtig van de vorige eeuw. Van 1980 tot 1988 woedde de oorlog tussen Iran en Irak. De Libanese burgeroorlog was al vanaf 1976 aan de gang. In 1982 viel Israël ook nog eens Libanon binnen, een bezetting die tot 2000 duurde. Intussen begon in 1984 de oorlog tussen de Koerdische PKK en Turkije. Het was de tijd van geruchtmakende ontvoeringen van westerlingen in Libanon. Burgeroorlog in Zuid-Jemen (1986). De jaren negentig maakten een nieuw begin met de Iraakse bezetting van Koeweit, wat de inleiding vormde op de internationale Golfoorlog tegen Saddam Hussein. Of neem de Joegoslavische oorlogen. Enzovoorts. Dus zoveel erger is het nu allemaal niet. Alleen is al die ellende veel dichterbij gekomen door Facebook, Twitter en alle andere nieuwe media. De afgehakte hoofden rollen over de ontbijttafel. Wat heus niet het einde der tijden impliceert. Maar of dit de vreedzaamste eeuw gaat worden, is allerminst zeker. (bron: NRC Next)

Geplaatst in De wereld | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Verrassende opnamen (6)

161718

Geplaatst in De wereld | Een reactie plaatsen

Een dag van nationale rouw

Hoe het anderen vergaat, durf ik niet te zeggen. Maar het lijkt me sterk dat ik de enige ben die een ongemakkelijk gevoel heeft bij die dag van nationale rouw, die plotseling over ons is afgekondigd en vandaag wordt gehouden. Want wat moet ik met die formele gezamenlijkheid in verdriet en meeleven met de nabestaanden? Wat voegt het nog toe aan alle emoties die ik ook sinds afgelopen donderdag had, vanaf het moment dat dat Maleisische verkeersvliegtuig uit de lucht werd geschoten. Ik ben me kapot geschrokken toen ik het nieuws hoorde. Ook ik walgde bij het zien van de beelden van anarchie, plundering en chaos op de plek waar het toestel was neergestort. Natuurlijk kreeg ik de koude rillingen toen de koeltrein zich met al die bodybags en lichamen daarin in beweging zette in de richting van Charkov. Woede en onmacht wisselden zich bij mij af als ik dacht aan de rol van de separatisten, Poetin en de kliek om hem heen. En uiteraard schoot ik vol wanneer de gezichten van slachtoffers, jong en oud, bekend en onbekend, Limburgs of verder weg, aan mijn oog voorbij trokken en deelde ik de emoties van Frans Timmermans volledig, zoals hij deze in zijn speech in de Veiligheidsraad wist te verwoorden. Kortom, de afgelopen vijf, zes dagen werden mijn leven, gevoelens en gedachten in belangrijke mate beheerst door wat bijna driehonderd onschuldige medemensen was overkomen.

Ik heb mijn best gedaan om in hun huid te kruipen en probeerde mij te verplaatsen in het verdriet dat hun nabestaanden, familie, geliefden, vrienden en kennissen heeft getroffen. Op mijn manier heb ik bovendien getracht om daar uiting aan te geven in de vorm van enkele blogs, welke dan weer gedeeld werden door lezers en bezoekers van mijn weblog. Waarmee ik mijn aandeel in de spontane rouw en het collectieve verdriet ruimschoots heb gehad, waar anderen dit op Facebook, Twitter, in condoleanceregisters of tijdens stille tochten tot uitdrukking brachten. Dit alles omlijst door de overvloed aan aandacht die de media terecht aan deze tragedie besteedden om aldus ruimte en voorwaarden te scheppen voor die massale behoefte aan medeleven en rouwbeklag, welke dan ook de vormen en omvang konden aannemen die ze uiteindelijk kregen. Met logischerwijs daarom nu de vraag van mijn kant die voortkomt uit mijn ongemakkelijk gevoel, wat zo’n dag van nationale rouw nou uiteindelijk nog heeft te betekenen en toe te voegen aan het leed dat de natie en alle leden daarvan allang voelen en ook lieten zien. De zin ontgaat mij ervan zonder dat ik overga tot de orde van de dag. Daarvoor is er een te diepe wond geslagen, die dus echt niet verdwijnt door dit initiatief dat zo maar uit de lucht is komen vallen en er vermoedelijk bij is gehaald om nog eens de omvang van alle verdriet en rouw af te kunnen meten.

Geplaatst in Samenleving | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 3 reacties