Opiniepeilingen

Zijn opiniepeilingen in feite niet meer en vooral niet minder dan de weerslag van meningen van mensen, die zij grotendeels gevormd hebben ten aanzien van een onderwerp waarover zij hebben horen praten door mensen die er evenmin weet van hadden, maar vol overtuiging deden alsof?

Geplaatst in Kort gezegd | 1 reactie

Tussen sleedoorn en klaps

Wandelen door het Zuidlimburgse landschap blijft een verbazingwekkende belevenis die de voedingsbron bij uitstek is voor meer dan gerechtvaardigd chauvinisme. Want waar in Nederland laat de natuur zich zo van haar beste kant zien op een late augustusmiddag? Loop maar eens door het Sint Jansbos en het Gerendal tussen Scheulder en Schin op Geul en er zal vermoedelijk niemand zijn die weet wat hij ziet. Nog afgezien van de verwondering waaraan ook niet te ontkomen valt bij zoveel stilte en de volledige afwezigheid van menselijk leven. En dat op een dag op het laatst van de zomervakanties. Niet te bevatten toch? Men kon wel op de loop zijn voor zoveel schoonheid die voor het grijpen ligt tijdens zo’n wandeling van ruim twee uur, als de ogen tenminste goed de kost worden gegeven. De liefhebber van flora komt erg grif aan zijn trekken als hij door velden met rode en witte klaver loopt om vervolgens verzeild te raken in het ware struweel waar de Gelderse roos en de sleedoorn elkaar met hun vruchtenzee afwisselen en door hun hoeveelheid zichtbare bessen, in respektievelijk vuurrood en donkerblauw, maar al te uitnodigend zijn om er een paar exemplaren van te nuttigen. Verstandiger is het om die verleiding te weerstaan omdat de knalrode bes van de Gelderse roos en het menselijk darmkanaal natuurlijke vijanden zijn. Zodat het geen wonder is dat vogels er in wijde bogen omheen vliegen.

Ook de vrucht van de sleedoorn is niet voor consumptie geschikt, hoogstens om het bekken trekken te cultiveren, omdat ze net zo wrang als de cranberry is, zeggen ingewijden zo nadrukkelijk dat de lust om de proef op de som te nemen iemand bij voorbaat vergaat. Wat overigens niet wil zeggen dat de wandelaar in het Gerendal niet aan zijn trekken komt. Maar enig geduld zal er wel betracht moeten worden. Eerst zal hij zich moeten vergapen aan de besanjelier, de rijkelijk aanwezige kardinaalsmuts alsook aan de bosrank, die weelderig haar weg langs struiken en bomen weet te vinden. Al met al is het groen zo overdadig aanwezig dat daarmee het dierenleven toch min of meer aan het zicht onttrokken wordt. Met uitzondering van de libellen die op hun rooftochten hun eigen vluchten kunnen en blijven vliegen. De vogelaar zal zich daarom echt meer in moeten spannen om zijn plezier te vinden. De enkele buizerd en sperwer die te horen en te zien is, levert hem een betrekkelijk mager soelaas van te verrichten inspanningen op. Wat tegen het eind van de wandeling in ruime mate gecompenseerd wordt door de vreugde om zo’n vrij bereikbare klaps – peer, die zich met al haar sappigheid maar wat gemakkelijk eten laat. Waarmee ze bijna als bekroning geldt, als kers op de taart die deze wandeling per slot van rekening was.

Geplaatst in Limburg | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

De last van dierengeluiden

Er zijn mensen die het gewoon slecht met zichzelf getroffen hebben en dus op de meest curieuze wijzen de nieuwskolommen halen. Zoals bijvoorbeeld die man die vlak naast het dierenpark in Mönchengladbach woont en nu tegen dat dierenpark een rechtszaak heeft aangespannen omdat de daarin ondergebrachte zeehonden volgens hem te luid briesen. Het gaat om het eerste proces wegens zeehondengeluiden in de Duitse rechtsgeschiedenis. De klacht van de man betreft niet alleen die zeehonden, maar ook de geluiden die hanen, schapen en geiten maken. Het dierenpark heeft jaren aaneen vergeefs met de man onderhandeld. De dierentuin in Mönchengladbach is goed voor 250.000 bezoekers per jaar.

Geplaatst in Curiosa | Tags: , , , | 4 reacties

Het Roelof Hartplein

Waar de van Baerlestraat eindigt en de Ceintuurbaan begint of andersom, bevindt zich zo’n plein waar Amsterdam er tientallen van heeft. Er is ruimte, er komen vijf, zes straten op uit, dus komt het verkeer er in alle vormen en gaat het met een ongekende frequentie en rusteloosheid, waardoor die ruimte weliswaar de naam van plein heeft gekregen, maar het in de traditionele zin van het woord niet verdient. Want een trefpunt van mensen kan het nauwelijks genoemd worden, hoogstens de plaats waar verkeersstromen elkaar ontmoeten. Het gaat over het Roelof Hartplein, dat nauwelijks minder anoniem is dan al die andere hoofdstedelijke en op elkaar gelijkende pleinen en slechts enkele sporen van bekendheid in de Amsterdamse geschiedenis heeft getrokken. Zo bevindt zich er een van de meest uitgesproken gebouwen welke volgens de gedachten van de Amsterdamse School zijn opgetrokken. En maakte dichter-schrijver Jan Arends in 1974 daar een eind aan zijn leven door uit het raam van zijn appartement te springen. Café Wildschut is de pleisterplaats voor tout Amsterdam en ieder die daar bij wil horen of zich daar al of niet terecht toe rekent. Met als gevolg een altijd overvol etablissement of terras. Want wie wil niet gezien worden? En dan nog die Griekse taverne ‘I Kriti’ waar ik vijftien jaar geleden bij het beluisteren van bouzouki-muziek ook wat servieswerk naar de andere wereld mocht helpen.

Dus al met al zo’n typisch Amsterdams plein, met zijn kenmerkende verkeersdrukte waarin de chaos niet door trams, bussen, taxi’s en auto’s wordt veroorzaakt, maar haar gezicht krijgt door de vele verschijningsvormen waarin het fietsend volkje zich daar laat zien. Met ongelijke snelheden, verschillende en tegenstrijdige richtingen die het meest in het oog springen, maar waarbij het karakter van alle kriskrasbewegingen vooral bepaald wordt door het gros van de fietsers dat zich niet wenst te storen aan de verkeerslichten die de respektievelijke stromen toch langs elkaar leiden en regelen. Met geen ander gevolg dan onoverzichtelijkheid en telkens weer dat gevaar voor levens dat door betrokkenen kennelijk niet zo ervaren wordt, maar door de buitenstaander die ik daar een half uur was, des te meer. Neem daarbij ook nog mee dat al die tweewielers bijna even zovele verschillende vormen hebben, en het moet helder zijn dat zich voor mij als die toeschouwer van een korte afstand een permanente staat van anarchie ontrolde, waarin alles in dat korte tijdsbestek op zijn pootjes terecht mocht blijven komen. Op dat ene plein, het Roelof Hartplein, dat zijn gelijke op zoveel andere plekken in Amsterdam ook schijnt te hebben. Waardoor ik al met al blij was en nog ben om te kunnen konkluderen dat ik in mijn eigen Schimmert het leven heb.

Geplaatst in De wereld | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Antwoordapparaat

Het getuigde van korrekt inzicht om de naam ‘antwoordapparaat’ te vervangen door het woord ‘voice mail’. Want het antwoordapparaat als zodanig heeft nooit kunnen beantwoorden aan de verwachting die haar naam wekte. Of is er misschien iemand die wel eens een antwoordapparaat een antwoord heeft horen geven?

Geplaatst in Kort gezegd | Tags: , | 4 reacties

Advocaten en jihadisten

Zo één, twee keer per week wordt de wereld op zijn kop gezet. Waardoor je langzamerhand nergens meer van opkijkt en aan elk exces of iedere vorm van idiotie gewend raakt. Althans zo lijkt het. Want het blijkt telkens toch weer erger en gekker te kunnen, moest ik gisteren ontdekken, toen er weer zo’n bericht langs kwam, dat bijna achteloos uitgesproken werd in zo’n nieuwsbulletin op de radio en waardoor ik bijna van mijn stoel viel. Dankzij dat advocatencollectief dat er meende goed aan te doen om de geesten van de Nederlanders weer eens op scherp te zetten met hun waarschuwing dat het Nederlands beleid om jihadisten die naar het Midden Oosten trekken, stevig aan te pakken alleen maar averechts kon werken. Met als uiteindelijk effect dat van een boemerang, in die zin dat het keihard terug zou slaan op de Nederlandse samenleving. Want door een harde aanpak zouden die jihadisten ook kwaad en gebeten kunnen worden op Nederland met alle gevaren en andere kwalijke gevolgen vandien. Het intrekken van paspoorten, de stopzetting van uitkeringen en het weigeren van visa kan door die jihadisten alleen maar als een oorlogsverklaring worden uitgelegd.

Als een signaal dat Nederland tegenover hen staat, hun vijand is. Wat volgens deze advocaten die beweerden namens de bedroefde en boze familie van die islamstrijders te spreken, beslist ongewenst was, nogmaals gezien alle gevaren en risico’s die dit voor ons land met zich zou mee kunnen brengen. Bij welke opmerking die dus als het ware in het voorbijgaan werd geplaatst, het hoorbaar bleef en de goede luisteraar verder maar moest raden wat dan wel van wijs beleid tegenover die jihadisten zou getuigen. Met hen meedenken? Hen vooral geen strobreed in de weg leggen? Hen ongestoord hun gang laten gaan? Hen ongestraft in vreemde krijgsdienst laten opereren? Oftewel onze eigen wetgeving op hold zetten omdat de baten daarvan groter zijn dan de kosten van een dreigende vergelding? Want dat is er dus feitelijk aan de orde als deze advocaten serieus worden genomen. Wat onmogelijk is als vertegenwoordigers van die beroepsgroep zich zo eenvoudig de taal en het gedachtengoed en de geesteshouding van de jihadisten eigen maken. Dan is de vraag even snel gesteld wat zij nog in en met onze rechtsstaat van doen hebben.

Geplaatst in Samenleving | Tags: , , , , , , , , , , , | 2 reacties

De viool in de jazz (3)

In het drieluik over de rol van de viool in de jazz mag natuurlijk niet de man ontbreken die dit instrument introduceerde in dit muziekgenre en zich daarmee gemakkelijk de rol van nestor als jazzviolist kon aanmeten. Van hem, Joe Venuti (1903 – 1978), is de laatste bijdrage in dit overzicht. Hij speelt, begeleid door pianiste Marion McParland, in een nogal oubollige setting met publiek dat aan keurig gedekte tafeltjes zit, ‘China boy’. Maar ja, het was ook nog maar 1975.

https://www.youtube.com/watch?v=IHE5Ae2kXlY

Geplaatst in Muziek | Tags: , , , | 3 reacties