Spierballentaal en valkuilen

Zelfs zeventig jaar na afloop van de Tweede Wereldoorlog schieten bestuurders in Nederland nog altijd in een kramp zodra de staat Israël of de Joodse bevolkingsgroep in het geding is en het mikpunt wordt van protesten uit de samenleving. Autoriteiten lopen op eieren en voelen zich weer meteen verantwoordelijk voor alle mogelijke Westerse en humanitaire waarden die bedreigd zouden worden door het optreden van demonstranten, die zich willen laten horen tegen de wijze waarop Israël zich meent te moeten beschermen tegen Palestijnen die ook een plek onder de zon op de Westelijke Jordaanoever of in de Gazastrook opeisen. Wat met steeds meer geweld en een groeiende minachting voor de menselijke waardigheid gebeurt, waardoor een leven van een kind, een vluchteling of zwangere vrouw niet meer lijkt te tellen. Als de grenzen van de staat Israël maar zeker zijn, is alles in elke vorm gerechtvaardigd, luidt het motto in Tel Aviv. Waar dat toe leidt, laten de dagelijkse beelden in de journaals en de aantallen doden zien en kan dan ook niet anders dan tot die felle protesten leiden, waarbij in alle emoties de nuances vanzelfsprekend wel eens zoek kunnen raken, dus tot uitwassen leiden met direkt daaropvolgend de verontwaardiging bij de Nederlandse bestuurders, die zoals al gezegd een ongemakkelijk gevoel en gedrag tonen zodra Israël en de Joden het in een deel van de publieke opinie moeten ontgelden.

Waarna ze in de valkuil van selectiviteit terechtkomen. Want het is natuurlijk erg eenvoudig om grote woorden van spijt en boosheid te gebruiken over het taalgebruik van die meestal jonge demonstranten die je een gebrek aan kennis over de Tweede Wereldoorlog nog niet eens echt kwalijk kunt nemen omdat vooral oudere generaties het onderwijsstelsel en de kwaliteit ervan verwaarloosd hebben. Waardoor het gemakkelijk praten en kwaad zijn is en de selectiviteit van die algehele verontwaardiging helemaal stuitend wordt omdat ook nu weer geen enkele bestuurder op landelijk niveau ook maar een kritische noot heeft durven plaatsen bij de misdadigheid van het Israëlisch optreden in de Gaza-strook, dit in tegenstelling tot de secretaris-generaal van de VN, Ban Ki Moon, die wel zijn nek durfde uit te steken. Zodat de konklusie gerechtvaardigd is dat al die spierballentaal van de Nederlandse autoriteiten tegenover die demonstranten niets met flinkheid en doortastendheid te maken heeft, maar meer met de lafheid die blijkbaar inherent is aan het Nederlands bestuur, dat ook zoveel burgemeesters in oorlogstijd opleverde, waaraan met name de Nederlandse Joden hun zo betreurd lot en onze huidige bestuurders de kramp en hun schuldgevoel te danken hebben.

Geplaatst in Politiek | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Woonstes en stulpjes (4)

101112

Geplaatst in De wereld | Een reactie plaatsen

De stilte van Hoes

De stad Maastricht en haar inwoners zijn op gezette tijden altijd weer goed voor van die speciale verhalen waarvan haar geschiedenis doortrokken is en welke op een of andere manier te maken hebben met of voortvloeien uit het weerbarstige en ook zelfingenomen karakter van haar bevolking. Onmin met en kritiek op haar bestuur hoort daar als vanzelfsprekend bij. Welnu, al die elementen komen samen in een verslag dat in Dagblad de Limburger te lezen was over de stille tocht die uiteraard ook in Maastricht werd gehouden ter nagedachtenis van twee slachtoffers van de rampvlucht met de MH 17, welke in die stad woonachtig waren. Rijkelijk laat, want twee weken na dato, dat zo’n herdenking plaats vindt, zal links en rechts zonder twijfel gedacht worden. Maar dus niet in Maastricht, waar zo’n initiatief pas genomen wordt als het onontkoombaar is, als blijkt dat er niet ontbroken mag worden in de reeks van steden die zich al met zo’n tocht op de kaart hebben gezet. Vandaar dat zoiets dan nog in allerijl geschiedt en dan toch nog achthonderd deelnemers weet te trekken, die ondanks alle betrachte stilte indachtig hun eigen locale aard ook deze keer weer iets te vreigelen hadden.

Met ditmaal als kop van Jut hun burgemeester Onno Hoes, die schitterde door afwezigheid in verband met zijn vakantie. Wat vele deelnemers de verzuchting aan het adres van een aanwezige wethouder alsook tegenover de woordvoerder van het gemeentebestuur ontlokte dat hij voor deze gelegenheid best van zijn vakantie-adres even over had kunnen komen, omdat deze gebeurtenis daarvoor dwingend en belangrijk genoeg was. Waarop de spreekbuis van Hoes gevat en tegelijk ook heel professioneel repliceerde dat de burgemeester toegezegd had dat hij tijdens het verloop van de stille tocht ook op zijn vakantiebestemming het zwijgen in acht zou nemen en de stilte in Maastricht daarmee wilde respecteren. Waarmee al die Maastrichtenaren, die zich met hun kritiek weer die typische Sjengen toonden, het konden doen en het bos in werden gestuurd zonder de zekerheid of dat nu wel of niet met een knipoog gebeurde, maar met de wetenschap dat ze met dezelfde munt waren betaald waren als waarmee ze Hoes op zijn nummer hadden willen zetten.

Geplaatst in Limburg | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , | 3 reacties

De Amsterdamse School (1)

In de jaren ’10 en ’20 van de twintigste eeuw werd in Amsterdam maar ook in andere delen van Nederland, veel gebouwd in een expressieve baksteenarchitectuur die bekend staat als ‘Amsterdamse School’. De voornaamste architecten van de Amsterdamse School waren Jo van der Mey, Piet Kramer en Michel de Klerk. Tussen 1912 en 1916 ontwierpen zij gezamenlijk het Scheepvaarthuis in Amsterdam. De door de scheepvaart geïnspireerde gevelversieringen en maritieme motieven waren zeer fantasierijk. Ornamenten en beeldhouwkunst droegen bij aan het idee dat een gebouw een geheel moest vormen, niet alleen in stijl en constructie, maar ook in de decoratie. Het Scheepvaarthuis, waar ik in mijn studietijd nog enkele jaren heb gewerkt in de met donkerbruin hout beslagen en bekleedde gangen, kamers en kantoren, is het eerste en wellicht beste voorbeeld van wat onder het begrip “Amsterdamse School” en waarvan de komende weken in augustus op vrijdagen hier steeds voorbeelden te zien zullen zijn.

800px-Amsterdam_Scheepvaarthuis_002800px-Postkantoor_Neude1OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Geplaatst in Kunst en cultuur | Tags: , , , , , , , , | 2 reacties

Het niveau van de Eredivisie

Aan de vooravond van de start van een nieuwe vaderlandse voetbalcompetitie en zo kort na het roemvolle behalen van een derde plaats tijdens het Wereldkampioenschap Voetbal zijn er links en rechts nog wel hoopvolle geluiden te horen waarin met name doorklinkt dat het alleszins meevalt met het niveau van onze Eredivisie. Immers, een groot deel van de selectie van het succesvolle Nederlands elftal bestond uit spelers die tot dan hun ervaring hadden opgedaan op de vaderlandse velden, luidt het argument. Alles goed en wel, maar er is ook een andere kant van het verhaal die tot uitdrukking komt in de transfers die Nederlandse voetballers maken naar buitenlandse clubs en in het niveau van de door hen behaalde prestaties in internationale competities. Want als dat als maatstaf wordt gebruikt om het peil van de Nederlandse competitie te bepalen, dan blijkt het bijeen genomen behoorlijk tegen te vallen en het gat met de hoogste voetbalklassen in Spanje, Frankrijk, Italië, Engeland, Duitsland en Rusland vele malen groter te zijn dan wordt beweerd en gehoopt. De transferpraktijk van de afgelopen maanden leert namelijk dat middelmatige buitenlandse clubs net goed genoeg zijn voor onze internationals. Bruno Martins Indi gaat bijvoorbeeld naar Porto, de Vrij naar de Italiaanse middenmoter Lazio, Siem de Jong en Darryll Janmaat worden aangetrokken door Newcastle United, een Engelse club die graag wil, maar nog nooit de top in Engeland wist te halen.

Voeg daar aan toe dat twee spelers die de afgelopen seizoenen spraakmakend en succesvol waren bij de Eredivisieclubs Feyenoord en Twente, Tadic en Pellè, een overstap maken naar de Premier League, naar Southampton, de ploeg die het vorig seizoen de achtste plaats in Engeland bezette, en het zal duidelijk zijn dat we ons bepaald niet te veel moeten voorstellen van de kwaliteit van onze voetbalcompetitie. Wat nog eens extra duidelijk wordt door het feit dat zovele Nederlandse spelers in het buitenland genadeloos door het ijs blijken te zakken en hun op de Nederlandse velden vergaarde reputatie totaal niet waar kunnen maken. Zie de afgang van Afellay bij Barcelona, van Gregory van der Wiel bij Paris St. Germain, van Bas Dost bij Wolfsburg, van Leroy Fer bij Norwich, van Ricky van Wolfswinkel bij verschillende clubs in Engeland en Portugal, van Luuk de Jong bij Borussia Mönchen Gladbach, om een paar recente voorbeelden te noemen, met daartegenover het sporadisch slagen van de Nederlandse voetballer op topniveau zoals Arjen Robben en Robin van Persie. En het moet helder zijn dat het zwaar tegenvalt met onze Eredivisie, waar we het de komende tien maanden wel weer mee moeten doen. Met beide benen dus op de grond en zeker niet met het idee dat wij op onze velden de sterren van de hemel kunnen plukken.

Geplaatst in Sport | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Woonstes en stulpjes (3)

789

Geplaatst in De wereld | Een reactie plaatsen

De macht der gewoonte

Op een of andere manier wil het mij maar niet lukken om aan de macht der gewoonte te ontkomen. Niet dat mijn leven er door wordt beheerst. Maar op gezette tijden betrap ik mij wel weer op zo´n niet te beredeneren handeling of aktie die nergens toe bijdraagt, maar die wel wordt verricht of plaats vindt zonder dat er een gedachte of bedoeling aan ten grondslag gelegen kan hebben en waar je je vaker nog niet eens bewust van blijkt te zijn. Zo’n niveau van impuls of reflex die bijna ongezien passeert en waarvan je je een enkele keer achteraf afvraagt wat je er nu eigenlijk precies mee moet. Het zal mij heus niet alleen overkomen, durf ik met stelligheid te beweren en ook nog aan te tonen aan de hand van wat voorbeelden die links en rechts bij mijn lezers zonder twijfel tekenen van herkenning zullen oproepen. Of ben ik de enige die bij het horen van een alarmsignaal opkijkt om te zien wat voor een auto er passeert, terwijl uit de klanken met gemak op te maken valt dat het een ambulance, brandweer – of politieauto is? Of is het de bedoeling te zien in welke richting die claxonnerende wagen gaat, hoewel dat verder niets zegt over de plek en de aard van het onheil? Dus waarom dan toch gekeken als van tevoren duidelijk is dat het enkele zien toch verder niets nieuws oplevert?

Even raadselachtig is die gewoonte van mij om als ik op de autoweg rijd, steeds weer naar links te kijken, naar iedere auto die mij passeert en meer in het bijzonder naar de bestuurder die erin zit. Wat nergens op slaat, omdat het nul komma nul informatie oplevert, maar toch voortdurend weer wordt gedaan. En nog zo’n fraaie, die bijna zelfs een tic genoemd kan worden, is die zich alsmaar herhalende aanvechting om auto’s die zich voor mij bevinden, op de autoweg, in te halen, waar in feite geen noodzaak toe aanwezig is en wat ook tot niets leidt of het moet dat voor even verkregen vrije uitzicht zijn. Maar dat blijkt telkens een kortstondige illusie. Resteert nog één malle gewoonte die tijden terug om voor mij onnaspeurlijke redenen in mijn gedragsrepertoire is geslopen. Dat is de omstandigheid dat ik als ik mijn wekelijkse boodschappen heb gedaan, altijd een andere weg naar huis rijd dan dat ik voorafgaand heb gereden en dat dan altijd de kortste weg was. Zodat het er haast op lijkt dat ik mijn wagen volgeladen aan een ander deel van het dorp wil tonen. Waarmee het topje van de ijsberg compleet is. Want er is uiteraard veel meer dat mij ongewild drijft en stuurt zonder dat ik dat op afroep kan reproduceren en wat daardoor eens te meer bewijst dat ik mij geen gewoontedier hoef te noemen.

Geplaatst in Persoonlijk | Tags: , , , , , , | 1 reactie