Weihnachtsoratorium (1)

Vooruitlopend op de Kerstdagen is er alle aanleiding om extra aandacht te besteden aan het grote werk van Bach dat hij componeerde naar aanleiding van het Kerstfeest, het Weihnachtsoratorium. Om voor mij moeilijk te doorgronden redenen is het minder populair dan de Matthäus Passion, terwijl het zeker een aantal prachtige passages en stukken muziek bevat. Daarvan laat ik vandaag al het openingskoor uit de vijfde Cantate horen dat de titel “Ehre, sei dir, Gott, gesungen” draagt en dat door alle wisselingen in de partijen ongekend opwindend is, bijna spannend genoemd mag worden.

Geplaatst in Muziek | 1 reactie

Na PSV – Feyenoord

Het afgelopen jaar keerde steeds vaker de gedachte en de vraag bij mij terug of ik hier nog wel aandacht moest besteden aan het Nederlandse clubvoetbal. Iets positiefs of opbeurends viel er nog nauwelijks over te debiteren. En om er nu doorlopend een klaagzang over af te steken, was nou niet datgene dat ik zocht. Maar welhaast onontkoombaar met alle treurnis, gebrek aan kwaliteit die het nog alleen maar te zien gaf, terwijl het alleen maar meer en meer in de buurt kwam van de kelder van het Europees voetbal. Iets anders was er voor mijn gevoel eigenlijk niet van te maken. De bakken met geld die uit de televisierechten afkomstig waren en welke die matig presterende clubs desondanks overeind hielden, konden alleen maar tot een cynisme leiden. Dat werd verder natuurlijk gevoed door de overmatige hoeveelheid tijd die er aan dat waardeloze Nederlandse voetbal werd besteed, in de vorm van rechtstreekse uitzendingen en oeverloze praat voor – en achteraf door al die zogenaamde deskundigen, die volgens mij iedereen gestolen kunnen worden, maar desondanks toch elke week hun hand mogen ophouden. Dat gezegd hebbende en met die state of mind ging ik gisterenavond toch maar weer eens recht voor mijn tv – toestel zitten, met de nodige scepsis omdat ik wel even moest zien wat zo’n luid aangekondigde topper PSV – Feyenoord dan in het echt zou gaan opleveren.

En laat mij dat nu eens na jaren van saaiheid, gebrek aan strijd en volledige verveling compleet zijn meegevallen. Ik heb mij weer eens anderhalf uur lang kostelijk geamuseerd. Niet dat er sprake was van betoverend en flitsend voetbal. Maar wel van een echte wedstrijd tussen twee gelijkwaardige ploegen die niets ontziend voor de overwinning gingen, met als logisch gevolg de ene na de andere verrassing in een foutenfestival, waarin zelfs de arbitrage zijn rol meespeelde. Waardoor emoties, spanning de temperatuur van deze ontmoeting op het hoogste Nederlandse voetbalniveau bepaalden en daarmee ervoor zorgden dat tv-kijkers en toeschouwers in het stadion volledig aan hun trekken kwamen en weer ouderwets thuis kwamen bij een pot voetbal waar de vonken vanaf sprongen. Gewoon omdat de tweeentwintig spelers er totaal voor gingen en zich met volle overgave en met al hun beperkingen in de strijd wierpen. Waarbij de uitslag er per slot van rekening helemaal niet toe deed voor de neutrale toeschouwer, maar veel meer het plezier dat aan het kijkspel te beleven viel. Plus de konstatering en konklusie dat het Nederlandse voetbal nog niet helemaal de dood in de pot is, maar zo te zien zich aan de eigen haren best uit haar eigen moeras blijkt te kunnen trekken. Waarmee zoiets als de gunst van de twijfel ten koste van mijn beginnend cynisme dus werd terugverdiend.

Geplaatst in Sport | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Frank Sinatra (3)

Er is eigenlijk geen fragment te vinden waarin Frank Sinatra niet in topvorm is. Maar ook daarin blijken toch nog gradaties te kunnen bestaan. Want kijk maar eens naar zijn werkelijk weergaloze uitvoering van de klassieker “Moonlight in Vermont“, waarin werkelijk alles klopt en de bezieling bijna tastbaar is, ook dankzij de fantastische begeleiding door het orkest van Nelson Riddle, die grootheid die Sinatra ook naar de toppen van zijn kunnen voerde met zijn bijzondere arrangementen.

Geplaatst in Muziek | Tags: , , , | 1 reactie

Een standbeeld voor senatoren

Eigenlijk verdienen zij een standbeeld. Niet meer en niet minder. Guusje ter Horst, Marijke Linthorst en Adri Duivestein. Omdat ze nog eens, en beslist niet ten overvloede, hebben laten zien wat de kern van het volksvertegenwoordiger zijn nu precies inhoudt. Namelijk het zonder last en ruggespraak eigen verantwoordelijkheden nemen, oftewel onafhankelijk zijn en dus niet tegen het eigen geweten in het gelid blijven lopen van de fractie. Niks kadaverdiscipline en niet op het pluche van de Kamerzetels plaats nemen met gebonden handen en vooral met de mond gesnoerd omdat wat partijbobo’s in achterkamertjes hebben gesmoesd over akkoorden, handjeklap met politieke tegenstanders hebben gedaan, om zo vooral in het centrum van de macht terecht te komen en zich daar te koesteren in het licht van het eigen gewicht. Want zo werkt toch de Nederlandse politiek die in haar dagelijkse praktijk dan ook niets meer te maken heeft met democratie. Met als logisch gevolg dat geen burger zich nog herkent in regeringsbeleid, in kabinetsplannen die buiten ieders zicht tot stand zijn gekomen, deel als ze uitmaakten van een of ander ongrijpbaar coalitieakkoord.

Dat is de dagelijkse gang van zaken, waarmee leden van de Eerste en Tweede Kamer worden geconfronteerd. Veel hebben zij dus zelf niet te willen. Ze kunnen de facto geen kant op, gebonden als ze immers zijn dan wel worden gehouden aan afspraken die buiten hun zicht in coalitieverband zijn gemaakt. Waardoor die volksvertegenwoordigers monddood worden gemaakt, gedegradeerd tot stemmachines, die keurig in de pas hebben te lopen, omdat ze anders bij volgende verkiezingen een lage plek op de kandidatenlijst zullen krijgen. Zo ongeveer werkt dat systeem met een wurgende trefzekerheid naar Kamerleden die daardoor bijna nooit te betrappen zijn op een echt eigen of spraakmakende mening. Des te prijzenswaardiger zijn die drie PvdA – senatoren die nu eens geen boodschap hadden aan de opzetjes en onderonsjes van Samsom en Rutte noch het benauwd kregen van de pruillip van Edith Schippers, maar hun eigen koers voeren en hun geweten en eigen inzicht volgden. Dankzij hen blijkt de democratie gelukkig nog te leven, hoe verontrustend dat ook is voor het politiek establishment en de gevestigde partijkaders.

Geplaatst in Politiek | Tags: , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Heather en de nootjes

In sommige hoofden is de geest van de negentiende eeuw nog altijd vaardig zoals het onderstaande, bijna ongelooflijke bericht overtuigend bewijst:

“Zuid-Korea is al dagenlang in de ban van het ‘notenschandaal’. Heather Cho, dochter van de topman van Korean Airlines (KAL) en zelf een hoge functionaris bij de luchtvaartmaatschappij, ontstak bij vertrek uit New York op 5 december in woede toen ze aan boord macadamianoten kreeg aangeboden in een zakje, en niet op een bordje. Ze liet het vliegtuig terugtaxiën om de purser voor straf achter te laten, waardoor de vlucht forse vertraging opliep. Toen er een onderzoek begon, zette KAL personeel onder druk om de waarheid over het gebeuren niet naar buiten te brengen. Heather Cho heeft zich inmiddels verontschuldigd en is opgestapt.”

Geplaatst in Curiosa | 2 reacties

Malaise

Meestal begint het met zo’n voor het gevoel onschuldig kriebeltje in de keel. Misschien is het nog geen kriebeltje, maar meer iets dat lichtelijk schuurt. Waar tegen beter weten in geen acht op wordt geslagen, omdat de wens de vader van de gedachte is en de hoop gevoed wordt dat het er toch niet weer van komt. IJdele hoop blijkt dat op het moment dat het niezen zich in alle hevigheid en met voortdurende aanvallen voordoet. Er is geen houden meer aan. De keelontsteking, of misschien is het wel de flu, hoewel ik daartegen was ingeënt, is een onontkoombaar feit geworden en de onvermijdelijke malaise maakt zich van je meester. Met als meest uitgesproken verschijnsel, althans zo ervaar ik dat elke keer weer, dat gloeiend gevoel van je lijf in een koude omgeving, terwijl de rillingen je bekruipen op die plaatsen waar de temperaturen normaliter aangenaam zijn. Je lijf is nergens meer en naar alles op zoek. Met als gevolg dat het zich van narigheid maar op een bank of bed kwakt in de hoop dat de tijden misschien beter worden.

Niettegenstaande die voortdurende golfbeweging in het aantal graden dat je lichaam telt en welke wisseling zich op de meest verschillende plaatsen en altijd ongewenste momenten laat voelen. Zijn het eerst de schouders die ineens beginnen te gloeien, dan kunnen de rillingen meteen daarna zo maar in je benen of armen optreden. Waar in eerste instantie, dus als de malaise nog naar zijn hoogtepunt groeit, geen paracetamol of welk ander kruid of middel tegen gewassen is. Zoals het denken aan eten of een poging daartoe doen, zoveel is als de duivel te verzoeken. Niets is in die omstandigheid goed of adequaat genoeg. Er is nergens een beginnen aan. Waarmee de malaise het best is getypeerd. De ervaring heeft mij zo langzamerhand geleerd dat je dit soort lijden, als het al die naam mag hebben, dan ook gewoon maar moet ondergaan en dat je haar tijd, ook al duurt ze altijd te lang, het beste gewoon uit kunt zitten. Noem het gewoon maar de facts of life, deze malaises die een, twee keer per jaar onafwendbaar terug blijken te keren en dus gewoon uitgeziekt moeten worden. Zoveel weet ik op dit moment ook weer des te beter.

Geplaatst in Persoonlijk | 3 reacties

Een witte Kerst (haiku)

Een witte Kerst

wordt het dit jaar opnieuw niet,

zegt Buienradar.

Geplaatst in Gedichten | Een reactie plaatsen