Een magische datum

Het had weinig gescheeld of de eerste september, welke voor mij door de jaren heen een magische datum is geworden en ook bleef, was tegen mijn gewoonte in aan mijn aandacht ontsnapt. Wat dan toch het gevolg zou zijn geweest van mijn overvloedige consumptie van de Boschendal. Maar dat terzijde, omdat daarmee de kans kon ontstaan dat mijn beweringen over haar zegeningen al weer meteen ontkracht zouden worden. Dat gebeurt dus niet omdat ik de magie van de eerste september alsnog aan de vergetelheid ontruk met de simpele konstatering vooraf dat de prominente rol die die datum in mijn leven is gaan en blijven spelen, allereerst opvallend is en zo in het oog springt dat het haast geen toeval meer kan zijn, zonder dat ik er een verklaring voor kan geven of een beroep zou willen doen op de voorzienigheid. Waarin ik namelijk niet geloof.

Maar het neemt allemaal niet weg dat drie van mijn vier werkkringen steeds op die datum van start gingen. In 1970, in 1975 en 1987. Mijn verhuizing naar Zuid-Limburg vond eveneens plaats op zo’n eerste september, vandaag negenendertig jaar geleden. Blijft over het tijdstip waarop ik definitief mocht stoppen met werken. Dat viel opnieuw op 1 september. In dit geval in het jaar 2003. Waarmee de cirkel van mijn leven als het ware werd rondgemaakt en logica en magie bij wijze van spreken samenvielen, zonder dat ik er een verklaring voor heb noch mij zal verschuilen achter hogere machten die kennelijk over de loop van mijn leven zouden beschikken. Daar geloof ik absoluut niet, hoewel ik ook wel zie dat in deze samenlopen wetmatigheden schuil gaan, die ik dus niet begrijp en ook niet kan en wil duiden. Hoewel ik uiteraard opensta voor elke originele gedachte die wel dat licht hierop werpt, dat ik maar niet weet te vinden.

Geplaatst in Persoonlijk | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Vijf minuten

De langste vijf minuten zijn, zoals iedere student weet, de laatste vijf minuten van een college; de kortste zijn de laatste vijf minuten van een examen.

Geplaatst in Kort gezegd | 1 reactie

De zegening van Boschendal

De relevantie van het gezegde dat goede wijn geen krans behoeft, is mij gisterenavond en vandaag maar al te duidelijk geworden. Sterker nog. Het is een waarheid als een koe gebleken zonder dat daarmee een open deur ingetrapt wordt. Hoezeer kwaliteit, ook dus bij wijnen, zich nooit verloochent, weet ik nu wel zo goed omdat de royale invitatie die er gisteren vanuit ging in mijn richting en waaraan ik maar wat graag en met het vorderen der uren steeds bereidwilliger gehoor gaf, mij noch schade noch schande heeft bezorgd. Hoogstens die nevel die zich over het geheugen uitspreidt, en een wankele balans waardoor het midden van de weg of van het te bewandelen pad wel moeizamer te vinden wordt. Maar daar is het dan ook duidelijk bij gebleven, mocht ik begrijpen uit het verslag van al mijn aktiviteiten die mij met het verder vallen van de avond uiteraard meer waren ontgaan en zich ook niet in mij hadden vastgezet als een aktieve herinnering. En ook geen enkele herkenning opriep toen ik mijn wederwaardigheden kreeg verteld.

Noch de trots over het feit dat ik bij thuiskomst meteen de goede sleutel voor het openen van de voordeur kon tonen, noch de aaneenschakeling van herhalingen waarin ik kennelijk verviel leidden bij mij tot iets dat in de buurt van een Aha-Erlebnis kwam. Waarmee het ongemak bij mij toch niet minder werd, maar verder ook geen verontrusting of echte gêne opriep, ook gezien het plezier waarmee mijn doopceel van gisterenavond werd gelicht. Omdat ik bovendien geen enkele lichamelijk ongenoegen voelde, geen spoor van hoofdpijn had en er dus geen enkele reden was om ook maar in de verste verte aan een door mij zo gehaatte kater te denken, lag de konklusie overduidelijk voor de hand dat die overheerlijke witte wijn, die ik best overvloedig tot mij had genomen, de sleutel was tot deze voor mij zo nieuwe gewaarwording dat je gerust een glas teveel kan drinken zonder dat dat die hoogst vervelende naweeën tot gevolg hoeft te hebben. Zodat het ook zo logisch als wat is dat ik de naam van dit wondervocht in mijn hersens heb geplant en waarin ik al mijn lezers met graagte wil laten delen om hun voordeel ermee op te doen. Waar het om gaat is Boschendal, een Zuidafrikaanse witte wijn, die dus geen krans behoeft, gewoon omdat ze zo goed smaakt en in alle opzichten zal bevallen.

Geplaatst in Eten en drinken | Tags: , , | 2 reacties

Een van de Gurrelieder

Het wat verlate muzikale begin van deze eerste week na de meteorologische zomer heeft een bijzonder karakter. Het is namelijk een van de Gurrelieder van Arnold Schönberg (1874 – 1951), ‘Du sendest mir ein Liebesblick’, gezongen door de fameuze Amerikaanse sopraan, Jessye Norman. Het is een van de vroegere werken van Schönberg, dus minder experimenteel en gemakkelijker in het gehoor liggend. De klankkleur vertoont verwantschap met de Jugendstil, een stroming die rond de wisseling van de negentiende naar de twintigste eeuw met name in Wenen heel erg en vogue was en voor Schönberg een bron van inspiratie bij deze compositie moet hebben gevormd.

https://www.youtube.com/watch?v=HN6t1dOoq54

Geplaatst in Muziek | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Spijkers op laag water

Spijkers op laag water zoeken is ook zo’n bezigheid die alsmaar meer beoefend lijkt te worden. Met de nadruk op lijkt. Want het zal heus niets meer dan vroeger zijn. Maar dankzij de zegeningen van de vooruitgang in communicatiemogelijkheden, wordt aan alles, hoe futiel en onbelangrijk ook, gewoon meer ruchtbaarheid gegeven. Waardoor alles steeds groter wordt gemaakt en we ons dus ook alsmaar meer met zaken van minder gewicht moeten bezighouden of daar op zijn minst een standpunt geacht worden over in te nemen. Dat gezegd hebbend is meteen het juiste perspectief gecreëerd waarin de bemoeienissen van onder andere de Stichting Noordzee met de loomrage moeten worden geplaatst. Die, maar evenzeer de stemmen die hierover uit andere milieuorganisaties opgingen, haast ridicule proporties aannamen. Want natuurlijk moest weer het plezier van al die kinderen die zich uren aaneen vermaken met het ineen knutselen van felgekleurde, elastische loombandjes, met het maken van armbanden, kettingen, sleutelhangers, poppetjes en beestjes, dat onschuldig spel en tijdverdrijf, verstoord en bedorven worden door de waarschuwend opgestoken vingers van de verschillende milieufreaks. Voor hen is nu eenmaal lol, plezier en amusement niet veilig als het niet zuiver op hun graat is. Dan gaat alles opzij en roeren zij zich en moet ook het vermaak van kinderen aan hun dogma’s geloven.

Zoals nu dus die loomrage, die dan een tikkende tijdbom voor het milieu heet te zijn. Immers, zijn die gekleurde elastiekjes wel afbreekbaar? Kunnen ze wel gerecycled worden? Zolang dit niet duidelijk is, gooien de milieu-organisatie zich op een breed front in de bocht. Waarbij de buitenstaander zich kan afvragen of hier van de welbekende mug niet een kolossale olifant wordt gemaakt, omdat de verschillende aktiegroepen momenteel weinig omhanden hebben, dus de veelvuldige beoefening van dit onschuldig tijdverdrijf gefundenes fressen vinden. Kom maar tot andere konklusies als een Stichting Noordzee begint te vrezen voor het lot van de zeedieren, dat wel eens gevaar kan lopen als mensen bij het zwemmen in zee de armbandjes verliezen. En dan wordt er nog niet eens over de zeevogels gerept, die die elastiekjes als ze blijven drijven, uiteraard voor voedsel aanzien om dan de bandjes gewoon op te eten, met alle gevolgen vandien. Waarmee alleen maar aangetoond is dat het dus steeds lastiger wordt om onderscheid aan te brengen, tussen groot en klein, zin en onzin, belangrijk en onbelangrijk. Zodat iedereen inderdaad van alles en nog wat kan roepen, dat links en rechts opgepakt wordt, met als enige uitkomst het zoveelste maatschappelijk debat, waarvan het de vraag is of dat ook ergens over gaat.

Geplaatst in Samenleving | Tags: , , , , , , , | 3 reacties

Luchtkastelen

Hoewel ik twee linkerhanden heb en men dus voor klussen en doe-het-zelven niet bij mij moet zijn, kan het bouwen van luchtkastelen daarentegen gerust aan mij overgelaten worden, zei de hobbyist in mij zonder vertwijfeling.

Geplaatst in Kort gezegd | 1 reactie

Mijn krantenvrouw

Onder druk van alle technologische ontwikkelingen, die gemakshalve onder de noemer van vooruitgang worden samengevat, moet het wel het zoveelste uitstervende ras zijn: de krantenbezorger, die er ook nog eens in verschillende maten en soorten is. Zoals de krantenman, de krantenjongen, de krantenverkoper en de wel heel unieke exemplaar van de krantenvrouw, die ik toch wat graag in ere en hoog zou willen houden. Omdat ik het voorrecht heb om al jaren, bijna sinds mijn heugenis, door haar perfect op tijd op mijn wenken te worden bediend. De klok kan namelijk gelijk worden gezet op haar komst. De plof van de door haar gebrachte krant op mijn deurmat fungeert daardoor als een wekker. Op werkdagen om half zeven, op zaterdagen, als ze zich waarschijnlijk een halfuurtje uitslapen gunt, om klokslag zeven uur. Weer of geen weer. De bezorging door haar duldt geen uitstel. IJzel, storm, hagel, regen, sneeuw. Niets schijnt haar te kunnen hinderen of tegenhouden. Stiptheid blijkt en blijft haar devies. Plus een overdosis aan energie. Want natuurlijk sla ik in die ochtendvroegte wel eens een blik op haar vanachter mijn slaapkamergordijn om dan te zien hoe zij met krachtige tred, die door niemand te stuiten lijkt, haar weg vervolgt, steeds meer getekend door de inspanningen die die bezorging met de jaren toch in toenemende mate van haar zijn gaan vragen.

De schoonheid is allang uit haar gezicht en lijf verdwenen. Maar we kunnen nu eenmaal niet allemaal moeders mooiste zijn. Als we onze bijdragen maar blijven leveren, is ieders waarde immers onbetaalbaar, bewijst mijn geliefde krantenvrouw weer iedere dag. Niet alleen in de vroegte van de ochtendstond, maar ook als ik haar op haar fiets overdag mijn dorp, haar dorp zie doorkruisen als ze de bezorging voor Post.nl voor haar rekening neemt en dat ook zonder te versagen, blikken en blozen en op of om te kijken doet. Zo gaat ze maar door en door en vult ze haar dag, waarschijnlijk ook door andere noodzaken, waarop ik geen zicht heb, gedwongen. Wat haar inspanningen des te bewonderenswaardiger maakt, te meer omdat ze de zes strepen ook al aardig begint te naderen. Logisch dat ik daarom van harte met haar meeleef en haar ook die momenten van ontspanning gun, als ik zie hoe zij ook weer met diezelfde toewijding en inzet haar twee hondjes is aan het uitlaten. Daarin moet toch de rust besloten zijn die zij na al dat lopen, fietsen en bezorgen zo zeer verdient en met name, vind ik, nodig heeft. Omdat mijn krantenvrouw, uniek als ze is, vooral nog heel lang moet blijven.

Geplaatst in Persoonlijk | Tags: , , , , , , , | 2 reacties