Klezmer (3)

Hoe gemakkelijk klezmer zich laat verbinden met andere muziekstijlen, blijkt uit de volgende opname van het Barcelona Gipsy Klezmer Orchestra als het “Djelem, djelem” ten gehore brengt. Want de goede luisteraar hoort naast de oorspronkelijke joodse bruiloftsmuziek ook zigeunerklanken, terwijl evenzo invloeden van de jazz te horen zijn. Bovendien leert de samenstelling van het ensemble dat er waarschijnlijk geen muziekstijl te bedenken is die haar internationale karakter ook daadwerkelijk in de uivoering zichtbaar maakt.

https://www.youtube.com/watch?v=LCUv9W0ViRc

Geplaatst in Muziek | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

De terreur van het lijden

Hoewel er vaak verzucht wordt dat het allemaal niet gekker moet worden, ervaren we tijdens de stille week eens te meer dat we wat graag grenzen overschrijden en als het enigszins kan ook nog over the top willen gaan. Zo zijn we ook weer wel dat we massaal en met zijn allen willen en zeggen te genieten van het traditionele lijdensverhaal. Want dat is er natuurlijk wel aan de hand in de week voor Pasen als we gebombardeerd worden met de passiemuziek van Bach. Geen muziekzender, en daar hebben we er in Nederland langzamerhand heel wat van, die kan achterblijven. Met als gevolg, zoals gezegd, de ene aria na de andere cantate als het lijden van Christus daarin maar aan de orde is, waarbij het er verder geen donder toe doet hoe een en ander getoonzet is. Een vrijmoedig arrangement dat nergens op lijkt en in de verste verte niet meer doet denken aan wat Bach kon hebben bedoeld, moet dus ook gewoon kunnen. Als er maar geleden wordt en tranen getrokken kunnen worden. Dat is de praktijk van deze week die uiteraard culmineert in haar meest platte vorm op de avond van Witte Donderdag als The Passion haar jaarlijkse uitvoering krijgt en het gelovige deel van de Nederlandse mediawereld het Nederlandse volk op haar wenken wil bedienen.

Wat zoveel betekent de presentatie van het lijdensverhaal in gepopulariseerde vorm, omdat het muzikale meesterwerk van Bach naar het oordeel van de denkers in Hilversum te hoog gegrepen is en al helemaal een te lange zit. Waardoor een gecomprimeerde versie in het Nederlands is ontstaan met muziek in de vorm van aangename deuntjes. En omdat het oog ook wat wil, worden de onvermijdelijke BN’ers van stal gehaald en opgevoerd, met in dit geval een man die overal voor in is als het wat hem betreft maar schuift, te weten sportverslaggever, textielhandelaar en dus ook koopman in lijden Jack van Gelder, die met zijn rol en aanwezigheid meteen het niveau en de pretentie van The Passion markeert. Namelijk werk van de goedwillende amateur die met zijn grote mond doet voorkomen dat wat hij neerzet, ook echt wat te betekenen heeft, terwijl het op de schaal van belangrijkheid en bijdragen totaal niets blijkt voor te stellen. Waarmee meteen alle lawaai van deze stille week ook in zijn perspectief is geplaatst, namelijk dat het bijeen genomen, behoudens de Matthäus Passion, heel veel geschreeuw is, maar weinig wol oplevert, met in de meest sprekende en tegelijk symbolische hoofdrol die Jack van Gelder, die ook maar geen kans ziet om zijn mond te houden.

Geplaatst in Media | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Argentinië (1)

Tot 1 mei zal er dagelijks een drieluik van beelden op dit weblog te zien zijn van Argentinië, dat fascinerende land dat alle landschappelijke uitersten in zich verenigt. De tropische hitte in het Noorden en de arctische kou van het Zuiden, de stedelijke hectiek van Buenos Aires en en landelijke rust en stilte van de pampa. Dat alles zal hier dagelijks de revue passeren in de komende twee weken.

arg1arg2arg3

Geplaatst in De wereld | Een reactie plaatsen

Een uitje (haiku)

Een uitje vandaag.

Met Borremans in BOZAR

in Brussel als doel.

Geplaatst in Gedichten | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Nooit op zondag

Te oordelen naar de bordjes waarop ernaar verwezen wordt, schijnt ze nog altijd te bestaan, de fameuze Mergellandroute, die je dertig jaar geleden toch wel gereden moest hebben om Zuid-Limburg een beetje in het vizier te hebben gekregen. Maar langzamerhand lijkt ze aan haar eigen succes ten onder te zijn gegaan en wordt ze momenteel met name van begin april tot en met oktober praktisch ieder weekeinde onder de voet gelopen door de horden toerfietsers, motorrijders en cabrio’s die met hun dichtheid geen streepje asfalt nog zichtbaar houden. Zodat je op dit moment alleen maar nog meewarig wordt aangekeken als je in het seizoen van een poging rept om die Mergellandroute te gaan rijden. Onbegonnen werk. Een bezigheid voor dwazen die mogelijk onwetend op zoek zijn naar de problemen. Want vertier levert zo’n verkenning nauwelijks op. Hoogstens de konfrontatie met die quasi – Armstrongs en pseudo – Contadors die op hun vrije dag ook zo nodig op hun fiets moeten dromen en dus halsbrekende toeren uithalen als er afgedaald moet worden. Wee, de argeloze automobilist, die het waagt zich aan de verkeersregels te houden. Een deuk in het koetswerk van zijn auto is het minste dat hij kan verwachten van die toerfietser die zich in zijn koers belemmerd weet en dus zijn recht absoluut met zijn fietspomp zal halen. Overleven is het motto geworden in het weekendverkeer in het Heuvelland.

Hoezo sightseeing en bewonderend rondkijken als het vrijetijdspeloton zich als een woeste horde een weg baant en niets met God of gebod te maken heeft en zo dus die ooit zo goed bedoelde Mergellandroute ten grave draagt? Daarbij geholpen door al dat andere volk dat om onduidelijke redenen massaal met motoren, cabrio’s en jeeps op zondagen de kant van Zuid-Limburg op trekt om daar met zijn allen aanwezig te zijn en gezien te worden plus haar sporen achter te laten en ergens dat ijsje te eten waarvoor dan uiteraard ook weer in een queu van een paar honderd man moet worden gestaan. Kortom, dolle pret op zondagen in het diepste zuiden van het land dat op die ene dag spontaan van gedaante lijkt te veranderen. Van een vredig arcadia in een ongeremd pretpark. Waar de Zuid-Limburgers het mee moeten doen, zoals ze dus ook de ondergang van de Mergellandroute hebben te tolereren. Schraal is de troost dat er nog zes dagen resteren om van alle fraais hier te genieten. Met de zondag als de rustdag, waarop alle schoonheid even vergeten mag worden, als je als inwoner er niet over piekert om je ergens te laten zien. Omdat dat zoiets is als de goden verzoeken. Wat al die dagjesmensen mogen doen….

Geplaatst in Limburg | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , | 3 reacties

Metamorfoses

Over metamorfoses gesproken. Wat er aan snelheid in gedaanteverwisselingen mogelijk is geworden dankzij de moderne beeldtechnieken, wordt haarzuiver aangetoond in het volgende filmpje van bijna drie minuten:

www.youtube.com/embed/foqGirKxbvk

Geplaatst in Media | Tags: , , | 1 reactie

Roodkapje en de wolf

Omhoog vallen is ook een kunst, waarvan de ware beheersing aan weinigen gegeven is. Want zie maar eens een soortelijk gewicht te bereiken dat minder is dan nul. Toch kennen wij in onze Nederlandse samenleving exemplaren van dat gehalte en met ook nog eens de eigenschap dat ze maar in de schijnwerpers van de publiciteit blijven terugkeren en bepaald niet ondanks zichzelf. Ze zijn niet voor de camera´s weg te slaan, ook al is er nauwelijks iemand te bedenken die niet schoon genoeg van ze heeft. Op een of andere manier schijnen ze vacuüms te moeten vullen zonder welke onze gemeenschap niet lijkt te kunnen functioneren. Het zijn, om een mooi woord te gebruiken, des quantités negligeables. Oftewel factoren, grootheden, die er zijn, er moeten zijn, maar verder bijna niets bijdragen en eigenlijk alleen maar een rol spelen als maatschappelijke pop up. Met als meest sprekende en tegelijk schrijnendste voorbeeld Sharon Dijksma, die PvdA – dame die sinds 1990 ondanks haar voortdurend bewezen overbodigheid telkens weer om Prinsjesdag 2013 - Aankomst ParlementariÎrsvolstrekt onduidelijke redenen een baantje toegewezen krijgt, waarschijnlijk omdat zij met haar gewicht en stem steeds de doorslag geeft om de zittende PvdA – elite aan het roer en de macht te houden.

Zo wordt loyaliteit bij de sociaal – demoraten beloond en doen competenties er verder totaal niet toe. Met als gevolg dat mevrouw Dijksma inmiddels aan haar zoveelste bestuurlijke baantje toe is, waarin ze geen brokken kan maken. Nadat het burgemeesterschap van Nijmegen een brug te ver voor haar bleek, moest ze het doen met een invalbeurt als staatssecretaris op Landbouw, Natuurbehoud en Visserij. Waar geen stukken te maken zijn en zelfs de schijn van ertoe doen en bijdragen leveren opgehouden kan worden. Want daar is Sharon de beste in. Grote verhalen afsteken die nergens over gaan en dan ook nog eens in een omgeving waar de honden alleen maar diep slapen en vooral niet wakker gemaakt mogen worden. De beste achtergrond dus waartegen met veel lawaai en publiciteit nu door dit politieke lichtgewicht een zogenaamd wolfsmanagementplan – het staat er echt en is werkelijk bedacht – wordt geïntroduceerd dat beoogt om de terugkeer van de in Nederland uitgestorven wolf te kunnen begeleiden. Waarmee Sharon Dijksma inderdaad het niveau van sprookjesvertelster heeft bereikt, met haarzelf als telg uit de rode familie zo passend in de hoofdrol van haar ‘Roodkapje en de wolf’. Hoe licht van gewicht moet je zijn om dat verzonnen te krijgen?

Geplaatst in Politiek | Tags: , , , , , , , , , , , , , | 5 reacties